Εορτασμός της Αγίας Ειρήνης στη Νέα Κίο (ΦΩΤΟ)

Με κάθε λαμπρότητα η κωμόπολη της Νέας Κίου εόρτασε την προστάτιδα της Αγία Ειρήνη την Μεγαλομάρτυρα.

Την παραμονή της εορτής τελέσθηκε πανηγυρικός εσπερινός ιερουργούντος του Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Παπουλέση, ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο.

 

Μετά το θείο κήρυγμα ακολούθησε η λιτάνευση της Ιερός Εικόνας της Αγίας Ειρήνης σε όλη την κωμόπολη της Κίου προς ευλογία των κατοίκων, παιανιζούσης της Δημοτικής Φιλαρμονικής.

Ανήμερα της εορτής τελέσθηκε αρχιερατική θεία λειτουργία χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκταρίου.

Μετά το πέρας της θείας λειτουργίας ο εφημέριος του Ναού Πρωτοπρεσβύτερος π. Δημοσθένης Γάτσιος ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Αργολίδος για την τέλεση της θείας λειτουργίας, καθώς κι όλους τους πιστούς που τίμησαν την προστάτιδα της προσφυγικής κωμόπολης της Νέας Κίου.

 

 

Η νέα Κίος τίμησε την Παναγία την Θεομάνα (ΦΩΤΟ)

Του Ευάγγελου Μπουγιώτη


Με κάθε λαμπρότητα η Νέα Κίος τιμά την Παναγία την Θεομάνα στον ομώνυμο Ιερό ναό όπου βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Ο Πάνσεπτος Ιερός Ναός «Θεομάνας – Οδηγητρίας» Νέας Κίου θεμελιώθηκε το 1952 και εγκαινιάστηκε το 1953 υπό του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου Α’ Ταβλαδωράκη.

Ανεγέρθηκε με πολλή ευλάβεια και με δαπάνη υπό του ευσεβούς Κιώτη Εφοπλιστή Αποστόλου Κιουζέ Πεζά.

Με την προτροπή του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου Β’ το 1975 έγινε Ενοριακός.

Η προσωνυμία «Θεομάνα» της Υπεραγίας Θεοτόκου παραπέμπει στον ομώνυμο Ιερό Ναό της «Θεομάνας» της Παλαιάς Κίου της Μικράς Ασίας.

Ο Ναός πανηγυρίζει κατά την Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 23 Αυγούστου. Ένα μεγάλο πλήθος συρρέει την παραμονή στο πανηγύρι. Η Ακολουθία του Εσπερινού τελείται με Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια.

Τον πανηγυρικό εσπερινό τέλεσε ο Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος πλαισιωμένος από Ιερείς από την περιοχή του Άργους και του Ναυπλίου.

Μετά το θείο κήρυγμα ακολούθησε με ενθουσιασμό και κατάνυξη η λιτανεία της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας παιανιζούσης της Φιλαρμονική Μουσικής της Νέας Κίου στα κεντρικά σημεία της Πόλεως.

Στον πανηγυρικό εσπερινό παραβρέθηκαν οι βουλευτές, Γ. Ανδριανός και Γ.Μανιάτης, ο δήμαρχος Άργους Μυκηνών , ο αντιπεριφερειάρχης Αργολίδος Α.Χειβιδόπουλος, οι θεματικοί αντιπεριφερειάρχες Β.Σιδέρης και Φ. Στεφανόπουλος , αντιδήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι του δήμου Άργους Μυκηνών , η πολιτευτής Σόνια Ταντάρου Κρίγγου, η περιφερειακή σύμβουλος Παναγιωτοπούλου,φορείς του Νομού , οι στρατιωτικές αρχές του Δήμου κα.

Μόλις ο προσκυνητής περάσει την πόρτα του καλλιμάρμαρου Ναού της «Θεομάνας – Οδηγήτριας», στη Νέα Κίο, θα αντικρύσει στο προσκυνητάρι την γλυκύτατη μορφή της βρεφοκρατούσας Παναγίας.

Η εικόνα αυτή έχει μια ιστορία γεμάτη από δραματικές περιπέτειες. Η γνήσια βυζαντινή της τεχνοτροπία δείχνει πως είναι πολύ αρχαία.

Φαίνεται έργο βυζαντινού ζωγράφου που έβαλλε όλη την τέχνη του και την ευλαβική του αγάπη για να εικονίσει την Μάνα του Θεού με το Θείο Βρέφος στην αγκάλη.

Ο Πάλαι ποτέ Σωφρόνιος Μητροπολίτης της Μητροπόλεως Νικαίας, της οποίας έδρα ήταν η Κίος, υποστήριζε ότι η πανάρχαια Εικόνα είναι μια από τις τρεις Οδηγήτριες, που αγιογράφησε ο Απόστολος Λουκάς.

Κάποια παράδοση αναφέρει ότι ένας καλόγερος με το όνομα «Νικαεύς», την μετέφερε κατά το 1262 από την Πόλη στην Κίο, δηλαδή ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τον ζυγό των Φράγκων σταυροφόρων. Και την εναπέθεσε σε Ναό άξιο να την δεχθεί.

Η ίδια παράδοση μας διηγείται ότι, όταν αργότερα κάηκε ο Ναός, η εικόνα της Θεομάνας βρέθηκε κάτω από τα ερείπια και τα αποκαΐδια ανέγγιχτη, χωρίς να χάσει τίποτα από την υπερούσια χάρη της.

Πιθανότατα η πυρκαγιά που αναφέρει η παράδοση να έγινε γύρω στα 1336, όταν οι Τούρκοι, ύστερα από ηρωική αντίσταση των κατοίκων, κατέλαβαν την Κίο. Η εικόνα της Θεομάνας, που η ζωή της φαίνεται συνυφασμένη με τις περιπέτειες της πολυβασανισμένης φυλής μας, πήρε το δρόμο της προσφυγιάς μετά την καταστροφή της Σμύρνης.

Και όταν το όραμα της ελευθερίας χάθηκε και οι άγριες χορδές κατέβαιναν από τα βουνά της Κίου μελετώντας σφαγές και διώξεις, μια ευσεβής γυναίκα του λαού που αξίζει να μνημονευθεί το όνομά της, η Μάλαμα η Μαυρουδή, κατόρθωσε μέσα στις φτωχικές αποσκευές της, κοινή μητέρα αυτή, να Την κρύψει και να Την φυγαδεύσει στην Πόλη τη Μητέρα του Θεανθρώπου. Από εκεί ακολουθώντας το ρεύμα της Προσφυγιάς, βρέθηκε η Θεομάνα στα ελεύθερα ελληνικά χώματα και αραξοβόλησε στην Καβάλα.

Ακολούθησε πάλι μια σειρά περιπλανήσεων, κατά τις οποίες η Κεχαριτωμήνη έχασε την αργυρόχρυση στολή Της , χωρίς όμως να χάσει τίποτε απ’ το παρήγορο χαμόγελο και τη θεϊκή Της Χάρη.

Όταν επί τέλους και οι Κιώτες της διασποράς έριξαν άγκυρα στη φιλόξενη παραλία του Αργολικού, στη γειτονιά της πανάρχαιας πόλης του Άργους, η πρώτη τους σκέψη ήταν να καλέσουν κοντά τους την άστεγη Μάνα, την αγαπημένη τους Παναγία.

Από την Θεσσαλονίκη, όπου είχε προσωρινά καταφύγει. Την παρέλαβε μια επιτροπή ευσεβών τέκνων της Κίου και Την συνόδευσε στο ταξίδι Της προς την νέα Της Πατρίδα.

Όταν στην Νέα Κίο έφθασε το άγγελμα «η Θεομάνα έρχεται»!

Άνδρες, γυναίκες με τα βρέφη στην αγκαλιά, παιδιά, γριούλες ντυμένες τα γιορτινά τους, με τον Ιερέα Τους Αρχιμανδρίτη Νίκανδρο Πινάτση, επικεφαλής φέροντα τα χρυσά του τα Άμφια, με τα εξαπτέρυγα και τους ψάλτες έσπευσαν στο Σταθμό του Άργους να Την υποδεχθούν, ακολουθούμενοι υπό πλήθος ευσεβών Αργείων.

Και την υποδέχθηκαν γονατιστοί με δάκρυα στα μάτια ψάλλοντας: «Χαίρε η Κεχαριτωμένη η των απηλπισμένων ελπίς και των πολεμουμένων βοήθεια!»

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Η Νέα Κίος γιόρτασε την Αγία Ειρήνη (φωτο&βίντεο)

Τη μνήμη της Αγίας Ειρήνης της Θαυματουργού, τίμησε σήμερα, 4 Μαΐου η Νέα Κίος. Το απόγευμα τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός χοροστατούντος του Μητροπολίτη Αργολίδας Νεκταρίου και ακολούθησε η λιτάνευση της Ιερής Εικόνας.


Παρόντες ο Δήμαρχος Άργους-Μυκηνών Δ. Καμπόσος, οι βουλευτές Γ. Γκιόλας,Γ. Ανδριανός και Γ. Μανιάτης ,ο αντιπεριφερειάρχης Αργολίδας Τ. Χειβιδόπουλος ,ο θεματικός αντιπεριφερειάρχης Β. Σιδέρης ,η περιφερειακή σύμβουλος Ε.Παναγιωτοπούλου ,η πολιτευτής Σ.Τάνταρου-Κρίγγου,οι αντιδήμαρχοι Α. Μπαντανάς, Ηλίας Χατζηγεωργίου, Δ. Κρίγγος, Χ. Πετσέλης,Θ.Οικονόμου οι δημοτικοί σύμβουλοι Δ. Νικητόπουλος,Ν.Δελής,Π.Σκούφης,Β.Τζαβέλας,Γ. Σαρρής, η αντιπρόεδρος της ΚΕΔΑΜ Ελισάβετ Πετροπούλου-Δήμα, ο πρόεδρος της Δημοτικής Ενότητας Ν.Κίου Νίκος Μουτάφης, η πρόεδρος της πρωτοβάθμιας σχολικής επιτροπής Δήμου Άργους-Μυκηνών Δέσποινα Δαμασκηνού και πάρα πολλοί πιστοί.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

(φωτογραφίες eurokinissi-Βασίλης Παπαδόπουλος)

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΚΙΟ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ

AG_MHNA_KIOS11-762206

Με θρησκευτική μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε η μνήμη του μεγαλομάρτυρα Αγίου Μηνά στην πανέμορφη κωμόπολη της Νέας Κίου Αργολίδας στον κοιμητηριακό ναό που είναι αφιερωμένος στον Άγιο αυτό. Τον πανηγυρικό εσπερινό τέλεσε ο βοηθός επίσκοπος της ιερής μητροπόλεως Αργολίδας ,ο θεοφιλέστατος επίσκοπος Επιδαύρου κ. Καλλίνικος πλαισιωμένος από τους ιερείς π. Δημοσθένη και π.Ηλία Γάτσιο και τον π. Δημητρίου Στεργίου .Μετά το πέρας του εσπερινού ο θεοφιλέστατος μίλησε για την ζωή και το έργο του Αγίου Μηνά. Να σημειωθεί πως ο ιερός ναός του Αγίου Μηνά κτίσθηκε το 1960 για να εξυπηρετεί της Ανάγκες του κοιμητηρίου της Νέας κίου Αργολίδας.

 

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ο άγιος Μηνάς έζησε τον 3ο αιώνα μ. Χ., στα χρόνια του Μαξιμιανού και του Διοκλητιανού. Οι γονείς του ήσαν ειδωλολάτρες, αλλά ο ίδιος έγινε Χριστιανός στα εφηβικά του χρόνια. Από μικρός αναζητούσε την αλήθεια, επειδή δεν τον ικανοποιούσε η σαρκική ζωή της ειδωλολατρίας και έψαχνε, εκείνο το οποίο θα γέμιζε την ψυχή του και θα έδινε απάντηση στα υπαρξιακά του ερωτήματα.

Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων απεσύρθη σε ερημικό μέρος, στο όρος Κυάτειο, όπου έζησε με νηστεία, εγκράτεια και προσευχή για αρκετό χρονικό διάστημα. Κατόπιν επέστρεψε πίσω στην πόλη και ομολόγησε τον Χριστό μπροστά στους ειδωλολάτρες, με αποτέλεσμα να συλληφθή και να υποστή φρικτά βασανιστήρια. Του έγδαραν τις σάρκες με τρίχινα ρούχα, τον έριξαν στην φωτιά και τέλος τον έσυραν σε κακοτράχαλο δρόμο μέχρι που ξεσχίσθηκαν τελείως οι σάρκες του. Επειδή όμως εξακολουθούσε να ζή, τον αποκεφάλισαν και έτσι έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου. Έλαβε από τον Θεό το χάρισμα της θαυματουργίας και με τις θεοπειθείς πρεσβείες του θεραπεύει ψυχικές και σωματικές ασθένειες.

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης καταγράφει μερικά από τα πολλά θαύματα του Αγίου. Ένα από αυτά είναι και το παρακάτω, στο οποίο φαίνεται καθαρά το πώς εργάζεται ο Θεός, δια των Αγίων Του, την σωτηρία των ανθρώπων, αλλά και το πώς λειτουργεί ο πνευματικός νόμος. “Ένας Χριστιανός και ένας Εβραίος ήσαν αχώριστοι φίλοι και εμπιστεύονταν πάντοτε ο ένας τον άλλο. Κάποτε, ο Εβραίος ταξίδεψε και εμπιστεύθηκε στον φίλο του ένα χρηματικό ποσό, για να του το φυλάξη μέχρι να επιστρέψη. Αυτό είχε γίνει αρκετές φορές. Αλλά ο Χριστιανός νικήθηκε από το δαιμόνιο της φιλαργυρίας και κράτησε τα χρήματα του φίλου του λέγοντάς του ότι, «αυτή την φορά δεν μου εμπιστεύθηκες χρήματα.» Ο Εβραίος στενοχωρέθηκε και του ζήτησε να ορκισθή στον Ναό του Αγίου Μηνά.

Πράγματι, πήγανε μαζί στον Ναό και ο Χριστιανός ορκίσθηκε ψέματα. Όταν βγήκε από τον Ναό προσπάθησε να καβαλλικεύση το άλογό του για να φύγη, αλλά εκείνο αγρίευσε με αποτέλεσμα να τον ρίξη κάτω και να του πέση από την τσέπη ένα κλειδί και η χρυσή του σφραγίδα, χωρίς όμως να το αντιληφθή. Κατόπιν, ανέβηκε και πάλι στο άλογο και πήγε μαζί με τον φίλο του, για να φάνε μαζί. Την ώρα που έτρωγαν ήλθε ένας υπηρέτης, ο οποίος έψαχνε τον Εβραίο, για να του παραδώση κάτι που κρατούσε. Ο Εβραίος αναγνώρισε το πουγγί του με τα χρήματα και τον ερώτησε ποιός του το έδωσε. Εκείνος είπε ότι του το έδωσε ένας λαμπρός νέος, καβαλλάρης, και του είπε να το παραδώση σε εκείνον εκεί τον Εβραίο. Οι δύο φίλοι έμειναν να κοιτάζουν με θαυμασμό ο ένας τον άλλο. Τότε, ο Εβραίος θέλησε να γίνη Χριστιανός και βαπτίσθηκε, ο δε Χριστιανός ζήτησε συγγνώμη από τον φίλο του και στην συνέχεια εξομολογήθηκε, αφού μετενόησε ειλικρινά. Ο Θεός οικονόμησε έτσι τα πράγματα ούτως ώστε να διορθωθή ο φταίχτης και να ωφεληθή και ο άλλος με την είσοδό του στην Εκκλησία.

STUDIO B&G

Θεομάνα – Οδηγήτρια

ΘΕΟΜΑΝΑ

Ο Πάνσεπτος Ιερός Ναός «Θεομάνας – Οδηγητρίας» Νέας Κίου θεμελιώθηκε το 1952 και εγκαινιάστηκε το 1953 υπό του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου Ά Ταβλαδωράκη.

Ανεγέρθηκε με πολλή ευλάβεια και με δαπάνη υπό του ευσεβούς Κιώτη Εφοπλιστή Αποστόλου Κιουζέ Πεζά. Με την προτροπή του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου Β’ το 1975 έγινε Ενοριακός. Η προσωνυμία «Θεομάνα» της Υπεραγίας Θεοτόκου παραπέμπει στον ομώνυμο Ιερό Ναό της «Θεομάνας» της Παλαιάς Κίου της Μικράς Ασίας.

Ο Ναός μας πανηγυρίζει κατά την Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 23 Αυγούστου. Ένα μεγάλο πλήθος συρρέει την παραμονή στο πανηγύρι. Η Ακολουθία του Εσπερινού τελείται με Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια. Χοροστατεί και ομιλεί πάντοτε ο Μητροπολίτης Αργολίδος με πλειάδα Ιερέων και Ιεροψαλτών.

Με ενθουσιασμό και κατάνυξη γίνεται η λιτανεία της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας παιανιζούσης της Φιλαρμονική Μουσικής στα κεντρικά σημεία της Πόλεως. Αξίζει να σημειωθεί ότι προς τιμήν της Παναγίας, οι δύο τοπικοί Σύλλογοι του Δήμου Νέας Κίου, Μορφωτικός και Πολιτιστικός έχουν σειρά εκδηλώσεων συμφώνως με την πολιτιστική παράδοση και κληρονομιά.

Η θεομάνα είναι η μάνα όλων των Κιωτών, των κατοίκων της Νέας Κίου, καθώς και όσων διαμένουν σ’ άλλες πόλεις της Ελλάδος Κιωτών και όλων των Χριστιανών. Το πανηγύρι της Παναγίας είναι το Πάσχα του Καλοκαιριού. Η Θεομάνα είναι η μεσίτρια, προστάτιδα, βοηθός και σκέπη όλων, είναι ένα μέρος της καρδιάς όλων. Αφού ψάλλουμε τα λόγια της Παρακλήσεως και «σε μεσίτριαν έχω προς τον Φιλάνθρωπον Θεόν» ας την παρακαλέσουμε να κάνει το μεγάλο θαύμα, έτσι ώστε να γίνουμε συνειδητοί Χριστανοί, δοξάζοντας με λόγια και έργα  Τον Τριαδικό μας Θεό.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΘΕΟΜΑΝΑΣ

Ήχος Πλάγιος Α

Απειρόγαμε Νύμφη και Αειπάρθενε, η της Εύας την λύπην χαροποιήσασα, Οδηγήτρια Αγνή ανευφημούμεν Σε, ότι εν Σοι ο δυνατός ο Υιός Σου και Θεός ημών, την μήτραν Σου ενοικήσας, η υδόκησε σαρκωθήναι, ίνα εκ της κατάρας σώση το γένος ημών.

 ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ήχος Α

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε; Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας  ψυχάς ψυχάς ημών.

 

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ ΑΥΤΟΜΕΛΟΝ. Ήχος Β

Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις οικ εκράτησεων ως γαρ ζωής μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον.

 Μόλις ο προσκυνητής περάσει την πόρτα του καλλιμάρμαρου Ναού της «Θεομάνας – Οδηγήτριας», στη Νέα Κίο, θα αντικρύσει στο προσκυνητάρι την γλυκύτατη μορφή της βρεφοκρατούσας Παναγίας. Η εικόνα αυτή έχει μια ιστορία γεμάτη από δραματικές περιπέτειες. Η γνήσια βυζαντινή της τεχνοτροπία δείχνει πως είναι πολύ αρχαία. Φαίνεται έργο βυζαντινού ζωγράφου που έβαλλε όλη την τέχνη του και την ευλαβική του αγάπη για να εικονίσει την Μάνα του Θεού με το Θείο Βρέφος στην αγκάλη.

Ο Πάλαι ποτέ Σωφρόνιος Μητροπολίτης της Μητροπόλεως Νικαίας, της οποίας έδρα ήταν η Κίος, υποστήριζε ότι η πανάρχαια Εικόνα είναι μια από τις τρεις Οδηγήτριες, που αγιογράφησε ο Απόστολος Λουκάς. Κάποια παράδοση αναφέρει ότι ένας καλόγερος με το όνομα «Νικαεύς», την μετέφερε κατά το 1262 από την Πόλη στην Κίο, δηλαδή ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τον ζυγό των Φράγκων σταυροφόρων. Και την εναπέθεσε σε Ναό άξιο να την δεχθεί. Η ίδια παράδοση μας διηγείται ότι, όταν αργότερα κάηκε ο Ναός, η εικόνα της Θεομάνας βρέθηκε κάτω από τα ερείπια και τα αποκαΐδια ανέγγιχτη, χωρίς να χάσει τίποτα από την υπερούσια χάρη της. Πιθανότατα η πυρκαγιά που αναφέρει η παράδοση να έγινε γύρω στα 1336, όταν οι Τούρκοι, ύστερα από ηρωική  αντίσταση των κατοίκων, κατέλαβαν την Κίο.

Και έκτοτε, από το ταπεινό παρεκκλήσι όπου αγιάσθηκε προσωρινά, συμμερίσθηκε όλα τα δεινά του χειμαζομένου Έθνους, το άσβηστο καντήλι Της στάθηκε φάρος ελπίδας και παρηγοριάς στο σκοτάδι της μακραίωνης δουλείας εωσότου έφθασε η ώρα. Και ακούσθηκαν τότε αλαλαγμοί χαράς και το σήμαντρο του παρεκκλησιού της Θεομάνας σήμανε χαρμόσυνα για να χαιρετίσει τη γαλανόλευκη που κυμάτιζε στην αγαπημένη Κίο.

Αλλά η χαρά έσβησε γρήγορα σαν αστραπή. Και η Θεομάνα, που η ζωή της φαίνεται συνυφασμένη με τις περιπέτειες της πολυβασανισμένης φυλής μας, πήρε το δρόμο της προσφυγιάς. Και όταν το όραμα της ελευθερίας χάθηκε και οι άγριες χορδές κατέβαιναν από τα βουνά της Κίου μελετώντας σφαγές και διώξεις, μια ευσεβής γυναίκα του λαού που αξίζει να μνημονευθεί το όνομά της, η Μάλαμα  η Μαυρουδή, κατόρθωσε  μέσα στις φτωχικές αποσκευές της, κοινή μητέρα αυτή, να Την κρύψει και να Την φυγαδεύσει στην Πόλη τη Μητέρα του Θεανθρώπου. Από εκεί ακολουθώντας το ρεύμα της Προσφυγιάς, βρέθηκε η Θεομάνα στα ελεύθερα ελληνικά χώματα και αραξοβόλησε στην Καβάλα. Ακολούθησε πάλι μια σειρά περιπληνήσεων, κατά τις οποίες η Κεχαριτωμήνη έχασε την αργυρόχρυση στολή Της , χωρίς όμως να χάσει τίποτε απ’ το παρήγορο χαμόγελο και τη θεϊκή Της Χάρη.

Όταν επί τέλους και οι Κιώτες της διασποράς έριξαν άγκυρα στη φιλόξενη παραλία του Αργολικού, στη γειτονιά της πανάρχαιας πόλης του Άργους, η πρώτη τους σκέψη ήταν να καλέσουν κοντά τους την άστεγη Μάνα, την αγαπημένη τους Παναγία. Από την Θεσσαλονίκη, όπου είχε προσωρινά καταφύγει. Την παρέλαβε μια επιτροπή ευσεβών τέκνων της Κίου και Την συνόδευσε στο ταξίδι Της προς την νέα Της Πατρίδα.

Όταν στην Νέα Κίο έφθασε το άγγελμα «η Θεομάνα έρχεται»! Άνδρες, γυναίκες με τα βρέφη στην αγκαλιά, παιδιά, γριούλες ντυμένες τα γιορτινά τους, με τον Ιερέα Τους Αρχιμανδρίτη Νίκανδρο Πινάτση, επικεφαλής φέροντα τα χρυσά του τα Άμφια, με τα εξαπτέρυγα και τους ψάλτες έσπευσαν στο Σταθμό του Άργους να Την υποδεχθούν, ακολουθούμενοι υπό πλήθος ευσεβών Αργείων. Και την υποδέχθηκαν γονατιστοί με δάκρυα στα μάτια ψάλλοντας: «Χαίρε η Κεχαριτωμένη η των απηλπισμένων ελπίς και των πολεμουμένων βοήθεια!»

Σήμερα η Μάνα των προσφύγων στεγάζεται, επιτέλους, στο Σέβασμα που Της αρμόζει. Η θερμή ευσέβεια και η φιλοστοργία εκλεκτού Τέκνου της Κίου, του Αποστόλου Κιουζέ Πεζά, που βρήκε στο πρόσωπο του αρχιτέκτονα Στεργιόπουλου τον αντάξιο ερμηνευτή της ανήγειρε καλλιμάρμαρο Ναό στην μνήμη της Μακαρίτισσας μητέρας του. Τον εστόλισε με όλα τα αναθήματα της ευλάβειας, και σε μια συγκινητική ιεροτελεστία, που ζωντάνεψε την ανάμνηση αναλόγων τελετών της Χαμένης Πατρίδας, ο Μητροπολίτης Αργολίδος κύριος Χρυσόστομος Α’ Την εγκατέστησε πανηγυρικά στην οριστική Κατοικία Της, μέσα στην χαρά και τον ενθουσιασμό  των απανταχού Κιωτών που συνέρρευσαν στα εγκαίνια Της και εξακολουθούν να συρρέουν στην Χάρη Της.

Η πανήγυρις του Ι.Ν.Θεομάνας Νέας Κίου

Ο μήνας Αύγουστος είναι αφιερωμένος κατ’ εξοχήν στην Παναγία μας. Θεωρείται το Πάσχα του καλοκαιριού. Η Παναγία μας τιμάται ιδιαίτερα από ολόκληρο τον ορθόδοξο χριστιανικό κόσμο. Στις 23 Αυγούστου, που είναι η Απόδοσις της Εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, πανηγυρίζει μεγαλοπρεπώς ο ενοριακός Ιερός Ναός Θεομάνας Νέας Κίου.

 

Την παραμονή, το απόγευμα τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ Αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Μητροπολίτου Επιδαύρου και βοηθό Επισκόπου της Μητροπόλεώς μας κ. Καλλινίκου, ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο, κατόπιν έγινε η περιφορά της θαυματουργού εικόνος της Θεομάνας παιανιζούσης της Φιλαρμονικής Μουσικής του Δήμου Νέας Κίου. Κατά την Ιεράν Πανήγυρι συρρέει πλήθος ανθρώπων προκειμένου να προσκυνήσουν την θαυματουργό Ιερά Εικόνα της Θεομάνας η οποία έχει μεταφερθεί από την Παλαιά Κίο της Μικράς Ασίας μαζί με άλλες τρείς εικόνες ή οποίες ήρθαν στην Ελλάδα μετά την καταστροφή της Μικράς Ασίας από τους Τούρκους. Η εικόνα αυτή είναι βυζαντινής τεχνοτροπίας, χαρακτηριστικό της είναι ότι είναι δεξιοκρατούσα και είναι έργο του 12ου αιώνος. Μεγάλη τιμή και ευλάβεια αποδίδουν στην Παναγία οι κάτοικοι της Νέας Κίου αλλά και όλοι οι χριστιανοί της γύρω περιοχής, καθώς και οι απανταχού Κιώτες σε κάθε σημείο της γής. Σύσσωμοι συμμετέχουν στην Ιερά Πανήγυρη, ο Δήμαρχος, το Δημοτικό Συμβούλιο, του Δήμου Άργους οι φορείς και ο ευλαβής λαός της Νέας Κίου καθώς και ο Υφ/γος Ανάπτυξης κ. Ι. Μανιάτης , ο βουλευτής της ΝΔ Γ. Ανδριανός και ευλαβείς προσκυνητές από τις πόλεις του Ναυπλίου και του Άργους και της γύρω περιοχής.

 

Η τιμητική προσκύνηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

 

Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί, αναφέρεται σε δύο περιστατικά στα οποία πρωταγωνίστησε ο Κύριος. Το πρώτο είναι η συνάντησή Του με τις αδελφές του Λαζάρου Μάρθα και Μαρία στο σπίτι τους στην Βηθανία. Κατά τη συνάντηση αυτή η μεν Μαρία εγκατέλειψε όλες τις ασχολίες της και κάθισε στα πόδια Του για ν’ ακούσει τη διδασκαλία Του, η δε Μάρθα έκανε τα πάντα για να Τον περιποιηθεί. Μάλιστα, διαμαρτυρήθηκε στον Κύριο γιατί Εκείνος έδειξε να αδιαφορεί για το γεγονός ότι η αδελφή της δεν την βοηθούσε. Ο Χριστός τής επεσήμανε ότι δεν πρέπει να μεριμνούμε για πολλά και δευτερεύοντα πράγματα, αλλά μόνο για το αγαθό. Το επόμενο περιστατικό αναφέρεται στην φωνή που μία άγνωστη γυναίκα έβγαλε, μετά το κήρυγμα του Κυρίου στον λαό, προφανώς επηρεασμένη από το βάθος του περιεχομένου του, η οποία μακάρισε την μητέρα του Ιησού, που Τον γέννησε και Τον θήλασε. Και η μητέρα εκείνη δεν ήταν άλλη από την Υπεραγία Θεοτόκο, την απόδοση της Κοιμήσεως της οποίας εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας. Η σημερινή, λοιπόν, εορτή προσφέρεται για να παρουσιάσουμε, με συντομία, τους λόγους για τους οποίους η Εκκλησία μας αποδίδει τόσο μεγάλη τιμή στο πρόσωπο της Παναγίας, αλλά και τον ενδεδειγμένο τρόπο απόδοσης αυτής της τιμής.

 

Σύμφωνα με τον Όσιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, «τιμούμε την Παναγία επειδή είναι η Μητέρα του Θεού. Δεν την τιμούμε μεμονωμένα, αλλά λόγω της σχέσης της με τον Χριστό. Έτσι, η τιμή που δείχνουμε στην Θεοτόκο, όχι μόνο δε μειώνει την λατρεία μας προς τον Θεό, αλλά έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα: όσο περισσότερο τιμούμε την Θεοτόκο, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε την μεγαλειότητα του Υιού της, επειδή τιμούμε τη Μητέρα ακριβώς λόγω του Υιού».

 

Η έξαρση της τιμητικής προσκύνησης της Παναγίας, ως μεμονωμένου προσώπου, ανεξαρτήτως του Υιού της, συνιστά αίρεση μέσα στην Εκκλησία. Είναι δε, μία από τις βασικές δογματικές διαφορές της Ορθοδόξου Εκκλησίας από την Ρωμαιοκαθολική ομολογία, η οποία υπερτιμά την Θεοτόκο, δημιουργώντας ολόκληρη καινοφανή «θεολογία», τη λεγόμενη Μαριολατρεία, αποδίδοντας σ’ αυτήν ιδιότητες που δεν έχει, όπως, π.χ. η άσπορος σύλληψις. Η Παναγία εξαρτάται αποκλειστικά από τον Κύριο και υπάρχει και τιμάται μέσα στην Εκκλησία σε απόλυτη συνάρτηση μαζί Του. Και αυτό συμβαίνει γιατί «η Παναγία αφοσιώθηκε στην έμπρακτη εφαρμογή του νόμου του Θεού και δεν παρέβηκε ποτέ το θέλημά Του. Για τον λόγο αυτό, πριν ακόμη φανερώσει σωματικά τον Θεό στους ανθρώπους, Τον αποτύπωσε και Τον απεικόνισε πρώτα με τα ίδια τα έργα της πάνω στον εαυτό της. Τηρώντας σε τέτοιο βαθμό και με απόλυτη ακρίβεια τις Θείες εντολές, ολοκληρώθηκε ως πρόσωπο και έγινε μέτοχος στη Θεία ζωή. Την Παναγία, που ήταν άσπιλη και άχραντη, διάλεξε ο Θεός ως ναό για τον εαυτό Του προτιμώντας την από όλη την κτίση. Με την εκούσια αποδοχή του Θείου θελήματος η Παναγία ξεπέρασε κάθε κορυφή αγιότητας. Γι’ αυτό ο Θεός όχι μόνο την αποκάλεσε τιμητικά μητέρα, αλλά την έκανε πραγματικά Μητέρα Του. Η υπερβολή της αγιότητας καταξίωσε την Παναγία να γίνει μητέρα του Θεού…».

 

Ο άλλος βασικός λόγος της τιμητικής προσκύνησης της Παναγίας, είναι το γεγονός ότι η Παρθένος άνοιξε τους ουρανούς για εμάς τους γήινους ανθρώπους. Ακούμε, κατά τη διάρκεια της ακολουθίας των Χαιρετισμών, να επιβεβαιώνεται εμφαντικά αυτή η αλήθεια: «Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε, δι’ ης κατέβη ο Θεός. Χαίρε, γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν. Χαίρε ότι τα ουράνια συναγάλλεται τη γη. Χαίρε, ότι τα επίγεια συγχορεύει ουρανοίς».

 

Στο πρόσωπο της Κυρίας των Αγγέλων ο Θεός φανέρωσε στον άνθρωπο ότι πλησίαζε η ώρα να ανεβεί και πάλι στην παραδείσια μακαριότητα, υποδεικνύοντάς του μια μυστική κλίμακα, την οποία θα μπορούσε να ανέλθει με ασφάλεια, αφού Εκείνος θα την στερέωνε ασάλευτα με την δική Του κάθοδο. Κλίμακα θαυμαστή γίνεται η Θεοτόκος, με την ατίμητη και δυσερμήνευτη για την ανθρώπινη ιδιοτέλεια προσφορά της ζωής της στον Θεό και στον άνθρωπο. Η προσφορά της ήταν η θυσία της ζωής της σ’ ένα έργο υπέρλογο και μεγαλειώδες, στο έργο της κένωσης του Θεού για την κατά χάρη Θέωση του ανθρώπου. Και ο Θεός την χρησιμοποιεί σαν σκάλα για την κάθοδό Του στην ανθρώπινη φτώχεια. Την καθιστά θρόνο της επίγειας ταπείνωσής Του. Μετατρέπει την ταπεινή γαστέρα της σε παλάτι ευρυχωρότερο του ουρανού. Ανυψώνει την Κεχαριτωμένη στην υπέρλαμπρη δόξα της Μητέρας του Θεού. Μητέρας του ελέους και της στοργής, της καταλλαγής και της συμφιλίωσης των άνω και των κάτω. Μητέρας των γήινων ανθρώπων και βασίλισσας των Αγγέλων. Αυτή είναι η μυστική κλίμακα για τα ουράνια δώματα.

 

http://www.amen.gr

 

 

 

Ο Ενοριακός Ιερός Ναός <<Θεομάνας– Οδηγήτριας>> Νέας Κίου

Featured

 Υποδοχή της Θεομάνας στη Νέα Κίο.  Η εικόνα διεσώθη από την Μάλαμα Μαυρουδή, μεταφέρθηκε αρχικά στην Καβάλα και τον Δεκέμβριο του 1933 έφθασε στη Νέα Κίο.

Υποδοχή της Θεομάνας στη Νέα Κίο.
Η εικόνα διεσώθη από την Μάλαμα Μαυρουδή, μεταφέρθηκε αρχικά στην Καβάλα και τον Δεκέμβριο του 1933 έφθασε στη Νέα Κίο.

 

 «Στην όμορφη και γαλήνια ακρογιαλιά του Αργολικού κόλπου, πλάι στα γάργαρα νερά του Ερασίνου ποταμού και στην απέραντη περιβολίσια πρασινάδα του κάμπου, πριν πέντε σχεδόν χρόνια, εκτίσθη ο ωραίος πράγματι προσφυγικός συνοικισμός μας με την τελευταίαν λέξιν της ρυμοτομίας.

ΝΑΟΣ ΘΕΟΜΑΝΑΣ Ν ΚΙΟΥ

Οι φιλότιμοι κάτοικοι της Νέας Κίου κατέβαλαν πάσαν προσπάθειαν, αγωνισθέντες τον αγροτικόν σκληρόν και επίμοχθον αγώνα και εν τέλει ενίκησαν. Ενώ άλλοτε ο βάλτος εκείνος, έρημος και τελματώδης, έτρεφε αγριόπαπιες και κουνούπια, σήμερα έγινε κέντρον παραθερισμού και λουτρόπολις με τις άφθαστες φυσικές καλλονές του και την ωραίαν ακροθαλασσιά του.

Οι κάτοικοι της κωμοπόλεώς μας, Κίοι επί το πλείστον, εφιλοδόξησαν να αναδημιουργήσουν μίαν γωνίαν της παλαιάς πατρίδος των και το επέτυχαν.

Ως συμπλήρωμα της εστίας των έπρεπε να μετακομίσουν και τους εφεστίους θεούς των. Και αυτό επραγματοποιήθη χθες: Μετεφέρθη η θαυματουργός εικών της Θεομήτορος, η διασωθείσα από την παλαιάν Κίον, και ούτω οι Κίοι αποκτούν προστάτρια της κωμοπόλεώς των και έχουν εν ενθύμιον της παλαιάς αίγλης των.»

Δεκέμβριος 1933
Ο Πρόεδρος της Κοινότητας Νέας Κίου
Π. ΠΑΠΠΙΑΣ (Από το έργο «Κιανά» του Ευρυσθένη Λασκαρίδη)

 

«Θεομάνα Παρθένε και Οδηγήτρια,  Κουκουζέλισσα θεία και Τριχερούσα σεπτή,  Πορταΐτισσα κλεινή, Ευαγγελίστρια,  σκέπην άπλωσον την σην επί Κίον μητρικώς,  διαφυλάτουσσα ταύτην, από παντοίων κινδύνων  και πειρασμών του πολεμήτορος.»  (Απολυτίκιο των 4 εικόνων από την Κίο της Μ. Ασίας,  που φυλάσσονται στον Ι. Ναό Θεομάνας Νέας Κίου)

«Θεομάνα Παρθένε και Οδηγήτρια,
Κουκουζέλισσα θεία και Τριχερούσα σεπτή,
Πορταΐτισσα κλεινή, Ευαγγελίστρια,
σκέπην άπλωσον την σην επί Κίον μητρικώς,
διαφυλάτουσσα ταύτην, από παντοίων κινδύνων
και πειρασμών του πολεμήτορος.»
(Απολυτίκιο των 4 εικόνων από την Κίο της Μ. Ασίας,
που φυλάσσονται στον Ι. Ναό Θεομάνας Νέας Κίου)

 

 Ο Ενοριακός Ιερός Ναός «Θεομάνας –Οδηγήτριας» Νέας Κίου θεμελιώθηκε το 1952 και πανηγυρίζει κατά την Απόδοση της εορτής της Κοίμησης, στις 23 Αυγούστου οπότε και συγκεντρώνει μεγάλο πλήθος πιστών. Η θαυματουργή εικόνα της Θεομάνας, εικονογραφήθηκε τον Αύγουστο του 1152 όπως μαρτυρεί επιγραφή που αποκαλύφθηκε μετά τον καθαρισμό της από ειδικό.

Το 1262 ένας μοναχός (ονομαζόμενος Νικαεύς) την μετέφερε στην παλαιά Κίο.Τότε οι Κιανοί έχτισαν την εκκλησία της Θεομάνας η οποία καταστράφηκε από πυρκαγιά ενώ η εικόνα βρέθηκε στα ερείπια της εκκλησίας, άθικτη.Αργότερα, στεγάσθηκε σε παρεκκλήσι που χτίστηκε στο χώρο που ήταν άλλοτε ο ναός της.Την εικόνα αυτή διέσωσε από την καταστροφή του 1922 η νεωκόρος Μάλαμα Μαυρουδή η οποία φεύγοντας από την Κίο την πήρε μαζί της στην Καβάλα όπου και εγκαταστάθηκε. Όταν οι κάτοικοι Νέας Κίου πληροφορηθήκαν ότι η Θεομάνα η θαυματουργή βρίσκεται στην Καβάλα, την παρέλαβαν και την μετέφεραν στη νέα πατρίδα τους, όπου η υποδοχή της ήταν μεγαλοπρεπής Επιτροπή των κατοίκων με επικεφαλής τον Αρχιμανδρίτη Νίκανδρο παρέλαβαν την εικόνα από το σιδηροδρομικό σταθμό του Άργους και την μετέφεραν στη Ν.Κίο όπου την υποδέχτηκαν γονατιστοί, με ψαλμωδίες και δάκρυα. Στεγάσθηκε προσωρινά στην εκκλησία της κωμόπολης και αργότερα, ο Κιώτης εφοπλιστής Απόστολος Πεζάς έκτισε καλλιμάρμαρη εκκλησία όπου η Θεομάνα στεγάσθηκε μόνιμα και έκτοτε πλήθος πιστών συρρέει στη χάρη της.