Θεομάνα – Οδηγήτρια

ΘΕΟΜΑΝΑ

Ο Πάνσεπτος Ιερός Ναός «Θεομάνας – Οδηγητρίας» Νέας Κίου θεμελιώθηκε το 1952 και εγκαινιάστηκε το 1953 υπό του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου Ά Ταβλαδωράκη.

Ανεγέρθηκε με πολλή ευλάβεια και με δαπάνη υπό του ευσεβούς Κιώτη Εφοπλιστή Αποστόλου Κιουζέ Πεζά. Με την προτροπή του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου Β’ το 1975 έγινε Ενοριακός. Η προσωνυμία «Θεομάνα» της Υπεραγίας Θεοτόκου παραπέμπει στον ομώνυμο Ιερό Ναό της «Θεομάνας» της Παλαιάς Κίου της Μικράς Ασίας.

Ο Ναός μας πανηγυρίζει κατά την Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 23 Αυγούστου. Ένα μεγάλο πλήθος συρρέει την παραμονή στο πανηγύρι. Η Ακολουθία του Εσπερινού τελείται με Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια. Χοροστατεί και ομιλεί πάντοτε ο Μητροπολίτης Αργολίδος με πλειάδα Ιερέων και Ιεροψαλτών.

Με ενθουσιασμό και κατάνυξη γίνεται η λιτανεία της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας παιανιζούσης της Φιλαρμονική Μουσικής στα κεντρικά σημεία της Πόλεως. Αξίζει να σημειωθεί ότι προς τιμήν της Παναγίας, οι δύο τοπικοί Σύλλογοι του Δήμου Νέας Κίου, Μορφωτικός και Πολιτιστικός έχουν σειρά εκδηλώσεων συμφώνως με την πολιτιστική παράδοση και κληρονομιά.

Η θεομάνα είναι η μάνα όλων των Κιωτών, των κατοίκων της Νέας Κίου, καθώς και όσων διαμένουν σ’ άλλες πόλεις της Ελλάδος Κιωτών και όλων των Χριστιανών. Το πανηγύρι της Παναγίας είναι το Πάσχα του Καλοκαιριού. Η Θεομάνα είναι η μεσίτρια, προστάτιδα, βοηθός και σκέπη όλων, είναι ένα μέρος της καρδιάς όλων. Αφού ψάλλουμε τα λόγια της Παρακλήσεως και «σε μεσίτριαν έχω προς τον Φιλάνθρωπον Θεόν» ας την παρακαλέσουμε να κάνει το μεγάλο θαύμα, έτσι ώστε να γίνουμε συνειδητοί Χριστανοί, δοξάζοντας με λόγια και έργα  Τον Τριαδικό μας Θεό.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΘΕΟΜΑΝΑΣ

Ήχος Πλάγιος Α

Απειρόγαμε Νύμφη και Αειπάρθενε, η της Εύας την λύπην χαροποιήσασα, Οδηγήτρια Αγνή ανευφημούμεν Σε, ότι εν Σοι ο δυνατός ο Υιός Σου και Θεός ημών, την μήτραν Σου ενοικήσας, η υδόκησε σαρκωθήναι, ίνα εκ της κατάρας σώση το γένος ημών.

 ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ήχος Α

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε; Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας  ψυχάς ψυχάς ημών.

 

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ ΑΥΤΟΜΕΛΟΝ. Ήχος Β

Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις οικ εκράτησεων ως γαρ ζωής μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον.

 Μόλις ο προσκυνητής περάσει την πόρτα του καλλιμάρμαρου Ναού της «Θεομάνας – Οδηγήτριας», στη Νέα Κίο, θα αντικρύσει στο προσκυνητάρι την γλυκύτατη μορφή της βρεφοκρατούσας Παναγίας. Η εικόνα αυτή έχει μια ιστορία γεμάτη από δραματικές περιπέτειες. Η γνήσια βυζαντινή της τεχνοτροπία δείχνει πως είναι πολύ αρχαία. Φαίνεται έργο βυζαντινού ζωγράφου που έβαλλε όλη την τέχνη του και την ευλαβική του αγάπη για να εικονίσει την Μάνα του Θεού με το Θείο Βρέφος στην αγκάλη.

Ο Πάλαι ποτέ Σωφρόνιος Μητροπολίτης της Μητροπόλεως Νικαίας, της οποίας έδρα ήταν η Κίος, υποστήριζε ότι η πανάρχαια Εικόνα είναι μια από τις τρεις Οδηγήτριες, που αγιογράφησε ο Απόστολος Λουκάς. Κάποια παράδοση αναφέρει ότι ένας καλόγερος με το όνομα «Νικαεύς», την μετέφερε κατά το 1262 από την Πόλη στην Κίο, δηλαδή ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τον ζυγό των Φράγκων σταυροφόρων. Και την εναπέθεσε σε Ναό άξιο να την δεχθεί. Η ίδια παράδοση μας διηγείται ότι, όταν αργότερα κάηκε ο Ναός, η εικόνα της Θεομάνας βρέθηκε κάτω από τα ερείπια και τα αποκαΐδια ανέγγιχτη, χωρίς να χάσει τίποτα από την υπερούσια χάρη της. Πιθανότατα η πυρκαγιά που αναφέρει η παράδοση να έγινε γύρω στα 1336, όταν οι Τούρκοι, ύστερα από ηρωική  αντίσταση των κατοίκων, κατέλαβαν την Κίο.

Και έκτοτε, από το ταπεινό παρεκκλήσι όπου αγιάσθηκε προσωρινά, συμμερίσθηκε όλα τα δεινά του χειμαζομένου Έθνους, το άσβηστο καντήλι Της στάθηκε φάρος ελπίδας και παρηγοριάς στο σκοτάδι της μακραίωνης δουλείας εωσότου έφθασε η ώρα. Και ακούσθηκαν τότε αλαλαγμοί χαράς και το σήμαντρο του παρεκκλησιού της Θεομάνας σήμανε χαρμόσυνα για να χαιρετίσει τη γαλανόλευκη που κυμάτιζε στην αγαπημένη Κίο.

Αλλά η χαρά έσβησε γρήγορα σαν αστραπή. Και η Θεομάνα, που η ζωή της φαίνεται συνυφασμένη με τις περιπέτειες της πολυβασανισμένης φυλής μας, πήρε το δρόμο της προσφυγιάς. Και όταν το όραμα της ελευθερίας χάθηκε και οι άγριες χορδές κατέβαιναν από τα βουνά της Κίου μελετώντας σφαγές και διώξεις, μια ευσεβής γυναίκα του λαού που αξίζει να μνημονευθεί το όνομά της, η Μάλαμα  η Μαυρουδή, κατόρθωσε  μέσα στις φτωχικές αποσκευές της, κοινή μητέρα αυτή, να Την κρύψει και να Την φυγαδεύσει στην Πόλη τη Μητέρα του Θεανθρώπου. Από εκεί ακολουθώντας το ρεύμα της Προσφυγιάς, βρέθηκε η Θεομάνα στα ελεύθερα ελληνικά χώματα και αραξοβόλησε στην Καβάλα. Ακολούθησε πάλι μια σειρά περιπληνήσεων, κατά τις οποίες η Κεχαριτωμήνη έχασε την αργυρόχρυση στολή Της , χωρίς όμως να χάσει τίποτε απ’ το παρήγορο χαμόγελο και τη θεϊκή Της Χάρη.

Όταν επί τέλους και οι Κιώτες της διασποράς έριξαν άγκυρα στη φιλόξενη παραλία του Αργολικού, στη γειτονιά της πανάρχαιας πόλης του Άργους, η πρώτη τους σκέψη ήταν να καλέσουν κοντά τους την άστεγη Μάνα, την αγαπημένη τους Παναγία. Από την Θεσσαλονίκη, όπου είχε προσωρινά καταφύγει. Την παρέλαβε μια επιτροπή ευσεβών τέκνων της Κίου και Την συνόδευσε στο ταξίδι Της προς την νέα Της Πατρίδα.

Όταν στην Νέα Κίο έφθασε το άγγελμα «η Θεομάνα έρχεται»! Άνδρες, γυναίκες με τα βρέφη στην αγκαλιά, παιδιά, γριούλες ντυμένες τα γιορτινά τους, με τον Ιερέα Τους Αρχιμανδρίτη Νίκανδρο Πινάτση, επικεφαλής φέροντα τα χρυσά του τα Άμφια, με τα εξαπτέρυγα και τους ψάλτες έσπευσαν στο Σταθμό του Άργους να Την υποδεχθούν, ακολουθούμενοι υπό πλήθος ευσεβών Αργείων. Και την υποδέχθηκαν γονατιστοί με δάκρυα στα μάτια ψάλλοντας: «Χαίρε η Κεχαριτωμένη η των απηλπισμένων ελπίς και των πολεμουμένων βοήθεια!»

Σήμερα η Μάνα των προσφύγων στεγάζεται, επιτέλους, στο Σέβασμα που Της αρμόζει. Η θερμή ευσέβεια και η φιλοστοργία εκλεκτού Τέκνου της Κίου, του Αποστόλου Κιουζέ Πεζά, που βρήκε στο πρόσωπο του αρχιτέκτονα Στεργιόπουλου τον αντάξιο ερμηνευτή της ανήγειρε καλλιμάρμαρο Ναό στην μνήμη της Μακαρίτισσας μητέρας του. Τον εστόλισε με όλα τα αναθήματα της ευλάβειας, και σε μια συγκινητική ιεροτελεστία, που ζωντάνεψε την ανάμνηση αναλόγων τελετών της Χαμένης Πατρίδας, ο Μητροπολίτης Αργολίδος κύριος Χρυσόστομος Α’ Την εγκατέστησε πανηγυρικά στην οριστική Κατοικία Της, μέσα στην χαρά και τον ενθουσιασμό  των απανταχού Κιωτών που συνέρρευσαν στα εγκαίνια Της και εξακολουθούν να συρρέουν στην Χάρη Της.