Επιλεγμένα

                                        Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Ι Σ

                                       Γίνεται γνωστό σ’ όλους ότι:
την ερχομένη Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2014, εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, ώρα 11 π.μ. μετά τη Θεία Λειτουργία, στον Ι. Ναό Θεομάνας θα τελεσθεί Επιμνημόσυνη δέηση για την Ανάπαυση των ψυχών των πεσόντων κατά την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 Κληρικών και λαϊκών.
Της Τελετής θα προεξάρχη ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Επιδαύρου κ. Καλλίνικος, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος.

Παρακαλείσθε όπως παραυρεθήτε για να τιμήσουμε τους πεσόντας.

                                    Το Εκκλησιαστικόν Συμβούλιον

 

Μνημόσυνο

Επιλεγμένα

                                       Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Ι Σ

Γίνεται γνωστό στους ευσεβείς χριστιανούς ότι,
Την Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2014 η Θεία Λειτουργία θα τελεσθή στον Ι.Ν. Θεομάνας, όπου στο τέλος θα τελεσθή Μνημόσυνο όπως κάθε χρόνο, των αοιδίμων Εφημερίων του Ι.Ν.
1. Αρχιμανδρίτου Νικάνδρου Πινάτση
Πρεσβυτέρου Νικολάου Μπούμπουλη
Πρεσβυτέρου Ιερέως Βασιλείου Σπανού.
2. Των Κτιτόρων του Ι.Ν.
Αποστόλου, Γραμματικής και Σταματίου Πεζά
3. Των Ευεργετών του Δήμου
Γεωργίου και Σταυρούλας Βορίδη
Αικατερίνης Δημοπούλου.
Προσκαλείσθε να παραυρεθήτε να συμπροσευχηθούμε και να επικαλεσθούμε από τον Πανάγαθο Θεό για την ανάπαυση των ψυχών τους.

 

 

Θεομάνα – Οδηγήτρια

Επιλεγμένα

ΘΕΟΜΑΝΑ

Ο Πάνσεπτος Ιερός Ναός «Θεομάνας – Οδηγητρίας» Νέας Κίου θεμελιώθηκε το 1952 και εγκαινιάστηκε το 1953 υπό του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου Ά Ταβλαδωράκη.

Ανεγέρθηκε με πολλή ευλάβεια και με δαπάνη υπό του ευσεβούς Κιώτη Εφοπλιστή Αποστόλου Κιουζέ Πεζά. Με την προτροπή του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου Β’ το 1975 έγινε Ενοριακός. Η προσωνυμία «Θεομάνα» της Υπεραγίας Θεοτόκου παραπέμπει στον ομώνυμο Ιερό Ναό της «Θεομάνας» της Παλαιάς Κίου της Μικράς Ασίας.

Ο Ναός μας πανηγυρίζει κατά την Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 23 Αυγούστου. Ένα μεγάλο πλήθος συρρέει την παραμονή στο πανηγύρι. Η Ακολουθία του Εσπερινού τελείται με Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια. Χοροστατεί και ομιλεί πάντοτε ο Μητροπολίτης Αργολίδος με πλειάδα Ιερέων και Ιεροψαλτών.

Με ενθουσιασμό και κατάνυξη γίνεται η λιτανεία της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας παιανιζούσης της Φιλαρμονική Μουσικής στα κεντρικά σημεία της Πόλεως. Αξίζει να σημειωθεί ότι προς τιμήν της Παναγίας, οι δύο τοπικοί Σύλλογοι του Δήμου Νέας Κίου, Μορφωτικός και Πολιτιστικός έχουν σειρά εκδηλώσεων συμφώνως με την πολιτιστική παράδοση και κληρονομιά.

Η θεομάνα είναι η μάνα όλων των Κιωτών, των κατοίκων της Νέας Κίου, καθώς και όσων διαμένουν σ’ άλλες πόλεις της Ελλάδος Κιωτών και όλων των Χριστιανών. Το πανηγύρι της Παναγίας είναι το Πάσχα του Καλοκαιριού. Η Θεομάνα είναι η μεσίτρια, προστάτιδα, βοηθός και σκέπη όλων, είναι ένα μέρος της καρδιάς όλων. Αφού ψάλλουμε τα λόγια της Παρακλήσεως και «σε μεσίτριαν έχω προς τον Φιλάνθρωπον Θεόν» ας την παρακαλέσουμε να κάνει το μεγάλο θαύμα, έτσι ώστε να γίνουμε συνειδητοί Χριστανοί, δοξάζοντας με λόγια και έργα  Τον Τριαδικό μας Θεό.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΘΕΟΜΑΝΑΣ

Ήχος Πλάγιος Α

Απειρόγαμε Νύμφη και Αειπάρθενε, η της Εύας την λύπην χαροποιήσασα, Οδηγήτρια Αγνή ανευφημούμεν Σε, ότι εν Σοι ο δυνατός ο Υιός Σου και Θεός ημών, την μήτραν Σου ενοικήσας, η υδόκησε σαρκωθήναι, ίνα εκ της κατάρας σώση το γένος ημών.

 ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ήχος Α

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε; Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας  ψυχάς ψυχάς ημών.

 

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ ΑΥΤΟΜΕΛΟΝ. Ήχος Β

Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις οικ εκράτησεων ως γαρ ζωής μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον.

 Μόλις ο προσκυνητής περάσει την πόρτα του καλλιμάρμαρου Ναού της «Θεομάνας – Οδηγήτριας», στη Νέα Κίο, θα αντικρύσει στο προσκυνητάρι την γλυκύτατη μορφή της βρεφοκρατούσας Παναγίας. Η εικόνα αυτή έχει μια ιστορία γεμάτη από δραματικές περιπέτειες. Η γνήσια βυζαντινή της τεχνοτροπία δείχνει πως είναι πολύ αρχαία. Φαίνεται έργο βυζαντινού ζωγράφου που έβαλλε όλη την τέχνη του και την ευλαβική του αγάπη για να εικονίσει την Μάνα του Θεού με το Θείο Βρέφος στην αγκάλη.

Ο Πάλαι ποτέ Σωφρόνιος Μητροπολίτης της Μητροπόλεως Νικαίας, της οποίας έδρα ήταν η Κίος, υποστήριζε ότι η πανάρχαια Εικόνα είναι μια από τις τρεις Οδηγήτριες, που αγιογράφησε ο Απόστολος Λουκάς. Κάποια παράδοση αναφέρει ότι ένας καλόγερος με το όνομα «Νικαεύς», την μετέφερε κατά το 1262 από την Πόλη στην Κίο, δηλαδή ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τον ζυγό των Φράγκων σταυροφόρων. Και την εναπέθεσε σε Ναό άξιο να την δεχθεί. Η ίδια παράδοση μας διηγείται ότι, όταν αργότερα κάηκε ο Ναός, η εικόνα της Θεομάνας βρέθηκε κάτω από τα ερείπια και τα αποκαΐδια ανέγγιχτη, χωρίς να χάσει τίποτα από την υπερούσια χάρη της. Πιθανότατα η πυρκαγιά που αναφέρει η παράδοση να έγινε γύρω στα 1336, όταν οι Τούρκοι, ύστερα από ηρωική  αντίσταση των κατοίκων, κατέλαβαν την Κίο.

Και έκτοτε, από το ταπεινό παρεκκλήσι όπου αγιάσθηκε προσωρινά, συμμερίσθηκε όλα τα δεινά του χειμαζομένου Έθνους, το άσβηστο καντήλι Της στάθηκε φάρος ελπίδας και παρηγοριάς στο σκοτάδι της μακραίωνης δουλείας εωσότου έφθασε η ώρα. Και ακούσθηκαν τότε αλαλαγμοί χαράς και το σήμαντρο του παρεκκλησιού της Θεομάνας σήμανε χαρμόσυνα για να χαιρετίσει τη γαλανόλευκη που κυμάτιζε στην αγαπημένη Κίο.

Αλλά η χαρά έσβησε γρήγορα σαν αστραπή. Και η Θεομάνα, που η ζωή της φαίνεται συνυφασμένη με τις περιπέτειες της πολυβασανισμένης φυλής μας, πήρε το δρόμο της προσφυγιάς. Και όταν το όραμα της ελευθερίας χάθηκε και οι άγριες χορδές κατέβαιναν από τα βουνά της Κίου μελετώντας σφαγές και διώξεις, μια ευσεβής γυναίκα του λαού που αξίζει να μνημονευθεί το όνομά της, η Μάλαμα  η Μαυρουδή, κατόρθωσε  μέσα στις φτωχικές αποσκευές της, κοινή μητέρα αυτή, να Την κρύψει και να Την φυγαδεύσει στην Πόλη τη Μητέρα του Θεανθρώπου. Από εκεί ακολουθώντας το ρεύμα της Προσφυγιάς, βρέθηκε η Θεομάνα στα ελεύθερα ελληνικά χώματα και αραξοβόλησε στην Καβάλα. Ακολούθησε πάλι μια σειρά περιπληνήσεων, κατά τις οποίες η Κεχαριτωμήνη έχασε την αργυρόχρυση στολή Της , χωρίς όμως να χάσει τίποτε απ’ το παρήγορο χαμόγελο και τη θεϊκή Της Χάρη.

Όταν επί τέλους και οι Κιώτες της διασποράς έριξαν άγκυρα στη φιλόξενη παραλία του Αργολικού, στη γειτονιά της πανάρχαιας πόλης του Άργους, η πρώτη τους σκέψη ήταν να καλέσουν κοντά τους την άστεγη Μάνα, την αγαπημένη τους Παναγία. Από την Θεσσαλονίκη, όπου είχε προσωρινά καταφύγει. Την παρέλαβε μια επιτροπή ευσεβών τέκνων της Κίου και Την συνόδευσε στο ταξίδι Της προς την νέα Της Πατρίδα.

Όταν στην Νέα Κίο έφθασε το άγγελμα «η Θεομάνα έρχεται»! Άνδρες, γυναίκες με τα βρέφη στην αγκαλιά, παιδιά, γριούλες ντυμένες τα γιορτινά τους, με τον Ιερέα Τους Αρχιμανδρίτη Νίκανδρο Πινάτση, επικεφαλής φέροντα τα χρυσά του τα Άμφια, με τα εξαπτέρυγα και τους ψάλτες έσπευσαν στο Σταθμό του Άργους να Την υποδεχθούν, ακολουθούμενοι υπό πλήθος ευσεβών Αργείων. Και την υποδέχθηκαν γονατιστοί με δάκρυα στα μάτια ψάλλοντας: «Χαίρε η Κεχαριτωμένη η των απηλπισμένων ελπίς και των πολεμουμένων βοήθεια!»

Σήμερα η Μάνα των προσφύγων στεγάζεται, επιτέλους, στο Σέβασμα που Της αρμόζει. Η θερμή ευσέβεια και η φιλοστοργία εκλεκτού Τέκνου της Κίου, του Αποστόλου Κιουζέ Πεζά, που βρήκε στο πρόσωπο του αρχιτέκτονα Στεργιόπουλου τον αντάξιο ερμηνευτή της ανήγειρε καλλιμάρμαρο Ναό στην μνήμη της Μακαρίτισσας μητέρας του. Τον εστόλισε με όλα τα αναθήματα της ευλάβειας, και σε μια συγκινητική ιεροτελεστία, που ζωντάνεψε την ανάμνηση αναλόγων τελετών της Χαμένης Πατρίδας, ο Μητροπολίτης Αργολίδος κύριος Χρυσόστομος Α’ Την εγκατέστησε πανηγυρικά στην οριστική Κατοικία Της, μέσα στην χαρά και τον ενθουσιασμό  των απανταχού Κιωτών που συνέρρευσαν στα εγκαίνια Της και εξακολουθούν να συρρέουν στην Χάρη Της.

Ο Ενοριακός Ιερός Ναός <<Θεομάνας– Οδηγήτριας>> Νέας Κίου

Επιλεγμένα

 Υποδοχή της Θεομάνας στη Νέα Κίο.  Η εικόνα διεσώθη από την Μάλαμα Μαυρουδή, μεταφέρθηκε αρχικά στην Καβάλα και τον Δεκέμβριο του 1933 έφθασε στη Νέα Κίο.

Υποδοχή της Θεομάνας στη Νέα Κίο.
Η εικόνα διεσώθη από την Μάλαμα Μαυρουδή, μεταφέρθηκε αρχικά στην Καβάλα και τον Δεκέμβριο του 1933 έφθασε στη Νέα Κίο.

 

 «Στην όμορφη και γαλήνια ακρογιαλιά του Αργολικού κόλπου, πλάι στα γάργαρα νερά του Ερασίνου ποταμού και στην απέραντη περιβολίσια πρασινάδα του κάμπου, πριν πέντε σχεδόν χρόνια, εκτίσθη ο ωραίος πράγματι προσφυγικός συνοικισμός μας με την τελευταίαν λέξιν της ρυμοτομίας.

ΝΑΟΣ ΘΕΟΜΑΝΑΣ Ν ΚΙΟΥ

Οι φιλότιμοι κάτοικοι της Νέας Κίου κατέβαλαν πάσαν προσπάθειαν, αγωνισθέντες τον αγροτικόν σκληρόν και επίμοχθον αγώνα και εν τέλει ενίκησαν. Ενώ άλλοτε ο βάλτος εκείνος, έρημος και τελματώδης, έτρεφε αγριόπαπιες και κουνούπια, σήμερα έγινε κέντρον παραθερισμού και λουτρόπολις με τις άφθαστες φυσικές καλλονές του και την ωραίαν ακροθαλασσιά του.

Οι κάτοικοι της κωμοπόλεώς μας, Κίοι επί το πλείστον, εφιλοδόξησαν να αναδημιουργήσουν μίαν γωνίαν της παλαιάς πατρίδος των και το επέτυχαν.

Ως συμπλήρωμα της εστίας των έπρεπε να μετακομίσουν και τους εφεστίους θεούς των. Και αυτό επραγματοποιήθη χθες: Μετεφέρθη η θαυματουργός εικών της Θεομήτορος, η διασωθείσα από την παλαιάν Κίον, και ούτω οι Κίοι αποκτούν προστάτρια της κωμοπόλεώς των και έχουν εν ενθύμιον της παλαιάς αίγλης των.»

Δεκέμβριος 1933
Ο Πρόεδρος της Κοινότητας Νέας Κίου
Π. ΠΑΠΠΙΑΣ (Από το έργο «Κιανά» του Ευρυσθένη Λασκαρίδη)

 

«Θεομάνα Παρθένε και Οδηγήτρια,  Κουκουζέλισσα θεία και Τριχερούσα σεπτή,  Πορταΐτισσα κλεινή, Ευαγγελίστρια,  σκέπην άπλωσον την σην επί Κίον μητρικώς,  διαφυλάτουσσα ταύτην, από παντοίων κινδύνων  και πειρασμών του πολεμήτορος.»  (Απολυτίκιο των 4 εικόνων από την Κίο της Μ. Ασίας,  που φυλάσσονται στον Ι. Ναό Θεομάνας Νέας Κίου)

«Θεομάνα Παρθένε και Οδηγήτρια,
Κουκουζέλισσα θεία και Τριχερούσα σεπτή,
Πορταΐτισσα κλεινή, Ευαγγελίστρια,
σκέπην άπλωσον την σην επί Κίον μητρικώς,
διαφυλάτουσσα ταύτην, από παντοίων κινδύνων
και πειρασμών του πολεμήτορος.»
(Απολυτίκιο των 4 εικόνων από την Κίο της Μ. Ασίας,
που φυλάσσονται στον Ι. Ναό Θεομάνας Νέας Κίου)

 

 Ο Ενοριακός Ιερός Ναός «Θεομάνας –Οδηγήτριας» Νέας Κίου θεμελιώθηκε το 1952 και πανηγυρίζει κατά την Απόδοση της εορτής της Κοίμησης, στις 23 Αυγούστου οπότε και συγκεντρώνει μεγάλο πλήθος πιστών. Η θαυματουργή εικόνα της Θεομάνας, εικονογραφήθηκε τον Αύγουστο του 1152 όπως μαρτυρεί επιγραφή που αποκαλύφθηκε μετά τον καθαρισμό της από ειδικό.

Το 1262 ένας μοναχός (ονομαζόμενος Νικαεύς) την μετέφερε στην παλαιά Κίο.Τότε οι Κιανοί έχτισαν την εκκλησία της Θεομάνας η οποία καταστράφηκε από πυρκαγιά ενώ η εικόνα βρέθηκε στα ερείπια της εκκλησίας, άθικτη.Αργότερα, στεγάσθηκε σε παρεκκλήσι που χτίστηκε στο χώρο που ήταν άλλοτε ο ναός της.Την εικόνα αυτή διέσωσε από την καταστροφή του 1922 η νεωκόρος Μάλαμα Μαυρουδή η οποία φεύγοντας από την Κίο την πήρε μαζί της στην Καβάλα όπου και εγκαταστάθηκε. Όταν οι κάτοικοι Νέας Κίου πληροφορηθήκαν ότι η Θεομάνα η θαυματουργή βρίσκεται στην Καβάλα, την παρέλαβαν και την μετέφεραν στη νέα πατρίδα τους, όπου η υποδοχή της ήταν μεγαλοπρεπής Επιτροπή των κατοίκων με επικεφαλής τον Αρχιμανδρίτη Νίκανδρο παρέλαβαν την εικόνα από το σιδηροδρομικό σταθμό του Άργους και την μετέφεραν στη Ν.Κίο όπου την υποδέχτηκαν γονατιστοί, με ψαλμωδίες και δάκρυα. Στεγάσθηκε προσωρινά στην εκκλησία της κωμόπολης και αργότερα, ο Κιώτης εφοπλιστής Απόστολος Πεζάς έκτισε καλλιμάρμαρη εκκλησία όπου η Θεομάνα στεγάσθηκε μόνιμα και έκτοτε πλήθος πιστών συρρέει στη χάρη της.

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Ι Σ ΘΕΟΜΑΝΑ

Στίς 23 Αυγούστου 2014 ημέρα Σάββατο είναι η Απόδοσις της Εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, καί πανηγυρίζει ο Ενοριακός Ιερός Ναός  «Θεομάνας – Οδηγήτριας» Νέας Κίου.
Την παραμονήν της Εορτής, Παρασκευή 22 Αυγούστου 2014 και ώραν 8.00 μ.μ. θά ψαλή Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, μετ” Αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Επιδαύρου, κ. Καλλινίκου, βοηθού Επισκόπου της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος και εν συνεχεία, περί ώραν 9.30 μ.μ. θα γίνη η λιτάνευσις της θαυματουργού Ιεράς Εικόνος της «Θεομάνας» παιανιζούσης της Φιλαρμονικής της Νέας Κίου.
Την ημέραν της Εορτής, Σάββατο 23 Αυγούστου 2014 και ώραν 7ην πρωϊνήν θα τελεσθή ἡ Ἀκολουθία του Ὄρθρου και στη συνέχεια Αρχιερατική Θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος, χοροστατούντος και λειτουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Νεκταρίου.
Παρακαλείσθε όπως παρευρεθήτε δια να τιμήσωμεν την Παναγίαν Μητέρα του Θεού καί προστάτιδα όλων ημών.

Το Εκκλησιαστικόν Συμβούλιον

 

Η Νέα Κίο γιόρτασε την Μεγαλομάρτυρα Άγία Ειρήνη

Πανηγυρικά εορτάστηκε η μνήμη της Αγίας Ειρήνης της μεγαλομάρτυρος στην φερώνυμη εκκλησία στην περιοχή Νέας Κίου.

Στον πανηγυρικό εσπερινό χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Επιδαύρου Καλλίνικος ενώ συμμετείχαν ιερείς από τις γύρω περιοχές Άργους και Ναυπλίας. Τον αρχιερατικό εσπερινό λάμπρυνε με την παρουσία του ο Άρχων Πρωτοψάλτης της Αγιοτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως Φώτης Γιαννακάκης

Μετά το θείο κήρυγμα από τον Επίσκοπο ακολούθησε η λιτάνευση της Ιερός Εικόνας σε όλη την περιοχή της Κίου προς ευλογία των κατοίκων καθώς και του τόπου, παιανιζούσης της Δημοτικής Φιλαρμονικής της Νέας Κίου.

 Το παρών τους έδωσαν μεταξύ άλλων, ο υφυπουργός πολιτισμού και αθλητισμού Ιωάννης Ανδριανός ,ο αντιπεριφερειάρχης Αργολίδας Αναστάσιος Χειβιδόπουλος , το δημοτικό συμβούλιο της πόλης του Αργούς με επικεφαλής τον Δήμαρχο Δημήτρη Καμπόσο, ο θεματικός αντιπεριφερειάρχης Φ.Στεφανόπουλος, ο περιφερειακός σύμβουλος Β.Σίδερης , ο υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης Α.Πουλάς , οι υποψήφιοι περιφερειακοί σύμβουλοι Α. Μαντά ,Γ. Λαπαθιώτη , ο υποψήφιος Δήμαρχος για τον Δήμο Άργους Μυκηνών, Δ.Πλατής, οι υποψηφίοι δημοτικοί συμβούλοι Δ.Κρίγκος , Μ.Χασάπης , Δ .Παπανδριανός –Κεραμίδας, κ.α


Η ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

Βίος και απολυτίκιο της Αγίας Ειρήνης της Μεγαλομάρτυρος, της οποίας η Εκκλησίας μας τιμά την μνήμη στις 5 Μαΐου.

Μεγάλο παράδειγμα πίστης στον Ένα και αληθινό Θεό αποτελεί η Αγία Ειρήνη. Γεννήθηκε στην πόλη Μαγεδών της Περσίας και το πρώτο της όνομα ήταν Πηνελόπη. Ο πατέρας της ονομαζόταν Λικίνιος και ήταν έπαρχος, η δε μητέρα της ονομαζόταν Λικινία.

Από έξι χρονών η Πηνελόπη άρχισε τη γραμματική της εκπαίδευση, σʼ έναν από τους πιο σοφούς διδάσκαλους της εποχής της, τον Απελλιανό. Της έμαθε πολλά ο σοφός διδάσκαλος. Ένα, όμως, δεν της έμαθε. Για τον Χριστό. Και αυτό το κατόρθωσε μια απλή χριστιανή υπηρέτρια του Λικινίου, που με τη θεία χάρη κατέκτησε την καρδιά της αρχοντοκόρης.

Η Πηνελόπη ένιωσε μεγάλη χαρά που έμαθε την πραγματική αλήθεια της ζωής και επιδίωξε αμέσως να βαπτισθεί χριστιανή. Πήρε το όνομα Ειρήνη και αμέσως τον σταυρό της χριστιανικής ζωής.

Από εδώ και πέρα η Ειρήνη άρχισε μια πνευματική πορεία, που περνά δια μέσου πυρός και σιδήρου.

Όταν ο Λικίνιος έμαθε ότι η κόρη του έγινε χριστιανή διέταξε να τη δέσουν στα πόδια ενός άγριου αλόγου, να τη σκοτώσει με κλοτσιές. Αλλά από θαύμα το άλογο στράφηκε εναντίον του και σκότωσε αυτόν.

Τότε επικράτησε μεγάλη σύγχυση μεταξύ των εκεί παρεβρισκομένων ανθρώπων. Αλλά η Ειρήνη τους καθησύχασε με τα λόγια του Χριστού: «Παντα δυνατα τω πιστευοντι» (Μαρκ. θ΄ 23). Δηλαδή όλα είναι δυνατά σε εκείνον που πιστεύει. Και πράγματι, με θαυμαστή πίστη προσευχήθηκε και ο πατέρας της σηκώθηκε ζωντανός. Τότε, οικογενειακώς όλοι βαπτίστηκαν χριστιανοί.

Της Αγίας Ειρήνης οι δοκιμασίες και τα μαρτύρια ήταν πολλά. Αλλά πάντα έβγαινε ζωντανή μέσα από αυτά, διότι είχε μεγάλη και ζωντανή πίστη. Περιόδευσε σε αρκετούς τόπους και δίδαξε το λόγο του Θεού και έκανε πολλά θαύματα, ιδιαίτερα με το παράδειγμα της ζωής της. Στο τέλος αποσύρθηκε σε ένα ερημικό μέρος έξω από την Έφεσο όπου έζησε με προσευχή και άσκηση.

Μνημόσυνο

Γι’ αυτούς

                     Τ Μνημόσυνο

                                                    Που έφυγαν!                

   Η Εκκλησία ως πλαίσιο ζωής

 Ο άνθρωπος, με το Άγιο Βάπτισμα γίνεται μέλος της Εκκλησίας του Χριστού. Η Εκκλησία λειτουργεί ως πλαίσιο ζωής, με αποτέλεσμα ο Χριστιανός να μη μένει μόνος σε όλη του τη ζωή πολύ περισσότερο κατά τη δύσκολη ώρα του θανάτου.

 Έτσι, όταν η ζωή ενός ορθοδόξου χριστιανού τελειώνει, η εκκλησιαστική ενοριακή Κοινότητα της οποίας ο αποθανών ήταν μέλος, συμπαρίσταται με πολλές εκδηλώσεις τόσο στον ίδιο όσο και στην οικογένειά του. Οι εκδηλώσεις συμπαράστασης αρχίζουν με επίσημη Σύναξη των μελών της ενοριακής εκκλησιαστικής Κοινότητας στο Ναό, κατά την οποία τελείται η Νεκρώσιμη Ακολουθία.

  Δύο λόγια για τη Νεκρώσιμη Ακολουθία

 Η Νεκρώσιμη Ακολουθία είναι έργο του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού (8ος αι.). με εμπνευσμένο ποιητικό λόγο και μελωδικότατη μουσική σύνθεση, ο μεγάλος αυτός θεολόγος και υμνογράφος της Εκκλησίας μας αναφέρεται στην τραγικότητα του θανάτου και με τον τρόπο αυτό εκφράζει τα συναισθήματα όλων των παρόντων.

 Από το άλλο μέρος, όμως, με βαθύτατο λόγο, σύμβολα και εικόνες και με υπέροχη υμνωδία παρουσιάζει το σύνολο της ορθοδόξου πίστεως και ελπίδος, για τη μετά το θάνατο ζωή, την κοινή ανάσταση και την αιώνια μελλοντική ζωή των χριστιανών. Με τον τρόπο αυτό, η ιερή αυτή Ακολουθία δημιουργεί μοναδική ατμόσφαιρα ψυχικής γαλήνης και πνευματικής ανάτασης, καταπραΰνει τον πόνο και επουλώνει το τραύμα που το μαχαίρι του θανάτου άνοιξε τις ψυχές τόσο των οικείων του αποθανόντος χριστιανού όσο και των συμπαρισταμένων συγγενών και φίλων.

  Τι είναι το Μνημόσυνο;

 Όταν ο άνθρωπος βαπτίζεται και γίνεται χριστιανός αποκτά ταυτόχρονα και ένα όνομα. Από τη στιγμή αυτή το όνομα του Ορθοδόξου καταχωρίζεται στη «μνήμη» της Εκκλησίας. Τι είναι και πως λειτουργεί η μνήμη της Εκκλησίας μας το εξήγησε ο ίδιος ο Χριστός, λέγοντας: «Χαίρετε ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς» (Λουκ. Ί20).

 Η μνήμη τα Εκκλησίας ταυτίζεται με τη μνήμη του Θεού που σημαίνει ότι όπως ο Θεός έτσι και η Εκκλησία θυμάται αιώνια τα ονόματα των μελών της. (πρβλ. «αιωνία η μνήμη»).

 Με την έννοια αυτή, «μνήμη» της Εκκλησίας είναι η αγάπη του Θεού, στην οποία η Εκκλησία  εμπιστεύεται όλα τα παιδιά της όχι μόνο όσο ζουν στον παρόντα κόσμο αλλά και στον μετά θάνατον κόσμο των πνευμάτων. Το Μνημόσυνο είναι ιδιαίτερη Ακολουθία της Εκκλησίας που τελείται μετά το τέλος της Θ. Λειτουργίας. Μνημόσυνο, χωρίς να τελεσθεί προηγουμένων Θ. Λειτουργία δεν γίνεται. Διότι, το κυρίως μνημόσυνο είναι η μνημόνευση του ονόματος του  κεκοιμημένου χριστιανού κατά τη τέλεση της Θ. Λειτουργία και μάλιστα μετά τη μεταβολή του άρτου και του οίνου, σε Σώμα και Αίμα του Χριστού που επιτελεί η αόρατη ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.

 Τη στιγμή αυτή, η Εκκλησία μνημονεύει όλα τα ονόματα των μελών της ζώντων και τεθνεώντων και παρακαλεί τον Χριστό να τους χορηγήσει τα αγαθά – τη σωτηρία- που προέκυψαν από την υπέρτατη θυσία του. Το στοιχείο αυτό φανερώνει ότι το «μνημόσυνο» δεν είναι μια απλή προσευχή, αλλά πραγματική δια της Εκκλησίας συμμετοχή του κεκοιμημένου χριστιανού στη σωτηρία που απέρρευσε από τον θάνατο και ανάσταση του Χριστού.

  Τι συμβολίζουν τα «Κόλλυβα»;

 Κατά την τέλεση του Μνημοσύνου, σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, ευτρεπίζεται ένας δίσκος, ο οποίος περιέχει βρασμένο στάρι και διαφόρους άλλους σπόρους, όπως αμύγδαλα, καρύδια, σπόρους ροδιού κ.α. που ονομάζονται ¨κόλλυβα» (με τη λέξη αυτή ονομάζονταν κατά τη Βυζαντινή περίοδο το βρασμένο στάρι και οι ξηροί καρποί που πρόσφεραν οι ορθόδοξοι ως επιδόρπιο). Συμβολίζουν τις ψυχές των κεκοιμημένων χριστιανών που αναμένουν την κοινή ανάσταση.  Ο συμβολισμός δε αυτός βασίζεται σε σχετικούς λόγους του Χριστού (Ιωαν. Ιβ΄24) και του αποστόλου Παύλου (Α΄Κορ. Ιε’ 36-44).

 

 Η διανομή των «Κολλύβων»

 Η μετά την τέλεση του Μνημοσύνου διανομή των «κολλύβων είναι μια υλοποίηση της συμπαράστασης της εκκλησιαστικής Κοινότητος, προς το αποθανόν μέλος της. Και με τον απτό, οπτικό και γευστικό αυτό τρόπο, οι Ορθόδοξοι εκφράζουν την πίστη και την ελπίδα τους στην κοινή ανάσταση και την δια του αναστάντος χριστού αιώνια συνέχιση της ζωής.

  Τι είναι το Τρισάγιον;

 «Τρισάγιος» λέγεται κατ’ αρχήν ο ύμνος της Εκκλησίας που περιέχεται στην Αγία Γραφή και επιβεβαιώθηκε δια θαύματος, ο οποίος αναφέρεται στο όνομα του ενός και Τριαδικού Θεού: «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος ελέησον ημάς».

 Το Τρισάγιον, επομένως, είναι Ακολουθία της Εκκλησίας η οποία τελείται από ένα ή περισσότερους ιερείς σε κεκοιμημένους ορθοδόξους σε συχνά (και όχι τακτά) χρονικά διαστήματα (αμέσως λ.χ. μετά τον θάνατο και επί του τάφου).

 Κατά την τέλεση του «Τρισαγίου» δεν παρατίθενται «κόλλυβα».

  Γιατί η Εκκλησία χρησιμοποιεί  τον Τρισάγιον ύμνο, στις προσευχές της υπέρ των κεκοιμημένων;

 Η Αγία Τριάς όχι μόνο δημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός, αλλά και συγκρατεί τα κτίσματα και τους ανθρώπους στην ύπαρξη και ζωή. Εάν ο Τριαδικός Θεός αποσύρει την παντοδύναμη θεϊκή του ενέργεια, τότε τα σύμπαντα «εκλείψουσι και εις τον χουν αυτών επιστρέψουσι» (Ψαλμ. 103,29). Επειδή, λοιπόν, ο Θάνατος προσέβαλε την ύπαρξη του αποθανόντος χριστιανού, η Εκκλησία προσεύχεται στον Παντοδύναμο Τριαδικό Θεό να διατηρήσει στην ύπαρξη το άϋλο μέρος, την ψυχή του κεκοιμημένου και να τον αξιώσει να αναστηθεί κατά την κοινή ανάσταση μαζί με άφθαρτο και αθάνατο σώμα, «εις ζωήν αιώνιον».

  Τι είναι το «ψυχοχάρτι»;

 Με την λαϊκή αυτή ονομασία, ονομάζεται συνήθως ο πίνακας των ονομάτων, ζώντων και τεθνεώτων, τον οποίο συντάσσουν οι ορθόδοξοι πιστοί προς μνημόνευσιν, κατά την τέλεσιν της Θ. Λειτουργίας. Σε ένα απλό φύλλο χαρτιού, στο αριστερό μέρος γράφονται τα ονόματα τω ζώντων, και στο δεξιό μέρος, τα ονόματα τω κεκοιμημένων (γι’ αυτό και οι πίνακες αυτοί ονομάζονται «Δίπτυχα». Στην κορυφή της αριστερής στήλης των ονομάτων (των ζώντων) σημειώνεται η φράση: «Υπέρ Υγείας»  και στην κορυφή της δεξιάς στήλης των ονομάτων (των κεκοιμημένων) σημειώνεται η φράση: «Υπέρ αναπαύσεως». Όλα τα ονόματα αναγράφονται στη γενική πρώση, λ.χ. Γεωργίου, Ελένης, Ιωάννας κλπ.

Ενημέρωση για το βάπτισμα

Ά  ΓΙΑΤΙ ΒΑΠΤΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΝΗΠΙΑ;

1.  Πώς καθιερώθηκε ο Νηπιοβαπτισμός;

Στην αρχαία εποχή, οι άνθρωποι βαφτίζονταν σε μεγάλη ηλικία. Και αυτό ήταν φυσικό. Διότι, οι μεγαλύτεροι  στην ηλικία άκουγαν τον λόγο του Χριστού από τους Αποστόλους και του Επισκόπους και πίστευαν στον Χριστό. Το Βάπτισμα ήταν το επισφράγισμα της πίστης τους στον Χριστό, ως Θεό και Σωτήρα.

Οι πρώτοι, όμως, αυτοί Χριστιανοί είτε είχαν ήδη παιδιά είτε αποκτούσαν  παιδιά μετά το Βάπτισμα. Λογικό, λοιπόν ήταν να θελήσουν και τα παιδιά τους να γίνουν χριστιανοί. Και η Εκκλησία το δέχθηκε, πολύ νωρίς, και καθιέρωσε έτσι τον θεσμό του «Νηπιοβαπτισμού».

2.  Τα νήπια δεν καταλαβαίνουν τίποτε. Γιατί η Εκκλησία δέχεται να τα βαφτίσει;

Η Εκκλησία δέχθηκε τον Νηπιοβαπτισμό, υπό δύο προϋποθέσεις: πρώτον, οι γονείς να είναι βαφτισμένοι και να ζητήσουν οι ίδιοι να βαφτίσουν και τα παιδιά τους, και, δεύτερον,   η    ε κ κ λ η σ ι α σ τ ι κ ή   κοινότητα, η Ενορία, με ένα ή δύο αντιπροσώπους της, τον Ανάδοχο – Νουνό ή την Ανάδοχο – Νουνά, να εγγυηθεί ότι θα αναλάβει την ένταξη των παιδιών αυτών στους κόλπους της.

Ακόμη και σήμερα, η Εκκλησία, χωρίς τη συγκατάθεση αμφοτέρων των γονέων και την παρουσία Αναδόχου, δεν δέχεται να βαφτιστεί κανένα νήπιο.

3.  Τα βρέφη και τα νήπια είναι αθώα και άκακα. Τι χρειάζεται το Βάπτισμα;

Τα βρέφη και τα νήπια πραγματικά είναι αθώα και άκακα, διότι δεν μπορούν να πράξουν κάτι κακό, επειδή η θέλησή τους δεν λειτουργεί ακόμα και, επειδή, ως κακό και αμαρτία, λογίζεται μόνο κάτι που ο άνθρωπος πράττει με τη θέλησή του.

Ωστόσο, τα βρέφη και τα νήπια, ως απόγονοι του Αδαμιαίου γένους, δεν κληρονομούν μεν την  ε ν ο χ ή  των Πρωτοπλάστων, (διότι το αμάρτημα τους ήταν προσωπικό και η προσωπική ενοχή δεν κληρονομείται στους απογόνους), κληρονομούν, όμως, τις  σ υ ν έ -   π ε ι ε ς  του Προπατορικού αμαρτήματος, δηλαδή την  φ θ α ρ τ ό τ η τ α  και  θ ν η τ ό τ η – τ α της φύσης τους.

Το Βάπτισμα, επομένως, παρέχει στα βρέφη και τα νήπια τη δυνατότητα υπέρβασης της φθοράς και του θανάτου της φύσης τους, από τα πρώτα ακόμη χρόνια της ζωής τους. Με την έννοια αυτή, το Βάπτισμα έχει υπαρξιακή (οντολογική) και όχι ηθική σημασία. Το Βάπτισμα αντιστοιχεί με την πράξη της δημιουργίας του ανθρώπου. Όπως με την αρχέγονη εκείνη δημιουργία, εκ του μηδενός, ο Θεός χάρισε στον άνθρωπο το δώρο της ύπαρξης και ζωής, έτσι και τώρα με το άγιο Βάπτισμα, το άγιον Πνεύμα αναδημιουργεί και αναγεννά την ύπαρξη ενός συγκεκριμένου ανθρώπου σε μία καινούρια ποιότητα και διάσταση ζωής.

 

Τι είναι το Βάπτισμα

1.  Εισαγωγή στην Εκκλησία του Χριστού

Το Βάπτισμα  είναι μια δημόσια, επίσημη και εορταστική τελετή που γίνεται με Σύναξη της εκκλησιαστικής κοινότητος, της Ενορίας, στο Ναό, κατά την οποία ένας ακόμη άνθρωπος γίνεται «Χριστιανός», μέλος δηλαδή της Εκκλησίας του Χριστού.

Με τη βάφτισή του, το βρέφος και το νήπιο γίνεται ι σ ό τ ι μ ο μέλος της εκκλησιαστικής κοινότητος και αποκτά όλα τα δικαιώματα που έχουν και τα υπόλοιπα μέλη. Απόδειξη δε της ισοτιμίας αυτής είναι το γεγονός, ότι το νεοφώτιστο βρέφος και νήπιο, αμέσως μετά τη βάφτισή του, κοινωνεί την ουράνια τροφή του μυστηριακού Σώματος και Αίματος του Χριστού.

 

2.  Έναρξη χαρισματικής ζωής

Με τη βιολογική γέννηση του παιδιού, αρχίζει η διαδικασία της ανάπτυξης της ψυχοσωματικής του ζωής. Το βρέφος σιγά – σιγά μεγαλώνει και αναπτύσσεται, περνώντας διαδοχικά από όλα τα στάδια της ηλικίας, μέχρι τα γηρατιά.

Με το Βάπτισμα, αρχίζει παράλληλα η διαδικασία ανάπτυξης της χαρισματικής ζωής του παιδιού. Η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, την οποία έλαβε το παιδί, με το Βάπτισμά του, αρχίζει να ενεργεί τη σταδιακή ανάπτυξη της πνευματικής του ηλικίας, οδηγώντας το σε υψηλότερες βαθμίδες πνευματικής ζωής. Από την άποψη αυτή, τα βαφτισμένα βρέφη και νήπια είναι προνομιούχα, διότι, από την τρυφερή τους ηλικία, «εξ απαλών ονύχων», αρχίζει η διαδικασία της χαρισματικής ζωής, που οδηγεί στην τελείωση και ολοκλήρωση της ατελούς ανθρώπινης φύσης τους.

 3.  Τροφοδοσία πνευματική

Το βρέφος και το νήπιο δεν μεγαλώνει από μόνο του., χρειάζεται συνεχή τροφοδοσία. Αρχίζοντας από το καθημερινό και απαραίτητο μητρικό γάλα, προχωρεί σιγά- σιγά σε στερεότερες μορφές διατροφής. Ταυτόχρονα, αρχίζει και η πνευματική καλλιέργεια και διαπαιδαγώγησή του. Τα πέντε πρώτα νηπιακά χρόνια αποτελούν τη σημαντικότερη ηλικία της ζωής του ανθρώπου. Στα χρόνια αυτά, το παιδί αυξάνεται «σοφία και ηλικία».

Η θεϊκή χάρη του Βαπτίσματος και της θείας Κοινωνίας είναι το «λογικό άδολο γάλα», με το οποίο η μητέρα Εκκλησία αρχίζει να τρέφει τα βρέφη και τα νήπια.

Η Εκκλησία, επίσης, την «παιδεία και νουθεσία Κυρίου» των νηπίων, στα απαλά αυτά χρόνια, την εμπιστεύεται στους χριστιανούς γονείς. Από τη σχολική ηλικία, αρχίζει η ίδια την κατήχηση των παιδιών. Το παιδί, καλείται να πληροφορηθεί το περιεχόμενο της πίστης του. Καλείται να γίνει συνειδητός χριστιανός. Υπεύθυνο, ζωντανό και δραστήριο μέλος της Εκκλησίας που το αναγέννησε και το τρέφει πνευματικά.

 4.  Ο ρόλος του Αναδόχου

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, κάθε βαπτισμένο παιδί έχει τον Ανάδοχό του. Ο Ανάδοχος δεν είναι ένα διακοσμητικό πρόσωπο που πλαισιώνει απλώς την τελετή του Βαπτίσματος, αλλά καλείται να ασκήσει ένα σημαντικό ρόλο,, ως εκπρόσωπος την εκκλησιαστικής κοινότητος, της Ενορίας. Ειδικότερα, ως πνευματικός πατέρος του αναδεκτού του, καλείται να περιλάβει στην φροντίδα και επιμέλειά του, την πνευματική καλλιέργεια και ανάπτυξη του πνευματικού του τέκνου.

Ο ρόλος του Αναδόχου είναι σημαντικός και έχει μεγάλη παιδαγωγική και χριστιανική σημασία. Ο Ανάδοχος, σε συνεργασία με του χριστιανούς γονείς και τα άλλα μέλη της εκκλησιαστικής κοινότητος, καλείται να γίνει οδηγός εις Χριστόν, του αναδεκτού του, σε όλες τις φάσεις της ζωής του. Αυτό, μάλιστα φανερώνει ότι ο βαπτιζόμενος χριστιανός δεν αφήνεται μόνος, αλλά συντροφεύεται στο δρόμο της χριστιανικής ζωής. Η χριστιανική ζωή είναι συνοδοιπορία και συστράτευση με τους χριστιανούς γονείς, τον Ανάδοχο και όλα τα άλλα μέλη της εκκλησιαστικής κοινότητος. Χριστιανός μόνος δεν υπάρχει κανείς. Ο χριστιανός ζει και σώζεται, ως μέλος του σώματος της Εκκλησίας.

 

5.  Η ονομαστική εορτή

Οι Ορθόδοξοι έχουμε το προνόμιο να παίρνουμε, κατά το Βάπτισμα, το όνομα ενός Αγίου της Εκκλησίας μας.

Το νόημα της ονοματοδοσίας των Ορθοδόξων είναι σημαντικό. Έχοντας το όνομα ενός Αγίου, αποκτούμε ταυτόχρονα ένα προσωπικό οδηγό και προστάτη. Έτσι ο ορθόδοξος χριστιανός δεν είναι μόνος του, έχει παντοτινό φίλο, σύντροφο και βοηθό του το άγιο του οποίου φέρει το όνομα. Η συνωνυμία με τον άγιο είναι τιμή, αλλά και εγγύηση προστασίας και ζωής για τον ορθόδοξο χριστιανό.

Η ετήσια, εξάλλου, μνήμη του Αγίου, του οποίου φέρομε το όνομα, γιορτάζεται από τον καθένα μας, ως προσωπική ονομαστική εορτή. Οι μη Ορθόδοξοι γιορτάζουν τα γενέθλια. Η γιορτή όμως αυτή είναι δευτερεύουσας σημασίας. Γιατί συνδέεται με την ημερομηνία της βιολογικής γέννησής τους, ενώ η ονομαστική γιορτή συνδέεται με το γεγονός της αναγέννησης της φθαρτής και θνητής ύπαρξής μας, με το άγιο Βάπτισμα.

Τα γενέθλια, επίσης, είναι ένα προσωπικό γεγονός που ελάχιστοι το γνωρίζου.

Γι’ αυτό και πολύ λίγοι γιορτάζουν μαζί μας. Ενώ, τη γιορτή  του Αγίου και το αντίστοιχο όνομα μας το γνωρίζουν όλοι οι Ορθόδοξοι. Γι’ αυτό και η ονομαστική γιορτή του καθενός μας είναι χαρά και γιορτή για όλους τους Ορθοδόξους,

Η Ακολουθία του Βαπτίσματος.

Η ακολουθία του Βαπτίσματος διακρίνεται σε τρία μέρη:

·        Στο πρώτο μέρος, που λέγεται Κατήχηση και γίνεται στο Νάρθηκα (το εμπρός τμήμα του Ναού), ο ιερέας προσκαλεί τον Βαπτιζόμενο (τον ανάδοχό του) να αρνηθεί οριστικά το διάβολο και να συνταχθεί στο στρατόπεδο του Χριστού (Απόταξη του Σατανά και Σύνταξη με τον Χριστό). Μετά τη Σύνταξη του με τον Χριστό, ο Βαπτιζόμενος ( ο Ανάδοχος) ομολογεί επίσημα την πίστη του στον  Χριστό, απαγγέλλοντας το Σύμβολο της Πίστεως ( «Το Πιστεύω»).

·        Στο δεύτερο μέρος που γίνεται στο κέντρο του ναού, τελείται το κυρίως Μυστήριο. Ο Ανάδοχος αλείφει όλο το σώμα του Βαπτιζομένου με το ευλογημένο έλαιο και ο Ιερέας βαπτίζει το βρέφος ή το νήπιο στο αγιασμένο νερό της κολυμβήθρας, πραγματοποιώντας τρεις καταδύσεις και αναδύσεις, απαγγέλλοντας αντίστοιχα το τριαδικό όνομα του Θεού: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»

·        Το τρίτο μέρος που ακολουθεί γίνεται:

Α) το χρίσμα. Ο ιερέας χρίει τα κυριότερα σημεία του σώματος του παιδιού με Άγιο Μύρο, το οποίο μεταδίδει στο νεοφώτιστο τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Β) η τριχοκουρία. Ο ιερέας κόβει σταυροειδώς τα μαλλιά του παιδιού, σε ένδειξη αφιέρωσης του στον Θεό.

Γ) η ένδυση με λευκά ρούχα, που συμβολίζουν το φώς και την λαμπρότητα της νέας ζωής του Χριστιανού.

Χρήσιμες οδηγίες για το Βάπτισμα

Πριν, κατά και μετά το Βάπτισμα.

·        Αποφασίστε να βαπτίσετε το παιδί σας μέσα στους πρώτους δώδεκα (12) μήνες της ζωής του. Μη αναβάλετε το Βάπτισμα. Προτιμάτε την ενορία σας για τη βάπτιση του παιδιού σας και μην πηγαίνετε αλλού, για κοσμικούς λόγους. Έχει μεγάλη σημασία γι την πνευματική εξέλιξη του παιδιού σας να βαπτισθεί στο Ναό της Ενορίας του.

·        Επισκεφτείτε τον Ενοριακό σας ναό και ορίσετε έγκαιρα τον ακριβή χρόνο (ημέρα και ώρα) της Βαπτίσεως.

·        Κατά την ημέρα της Βαπτίσεως πρέπει να φροντίσετε να προσκομίσετε στον ιερέα το Πιστοποιητικό γεννήσεως από το Ληξιαρχείο, στο οποίο δηλώσατε τη γέννηση του παιδιού.

·        Εάν το πιστοποιητικό είναι ξενόγλωσσο, πρέπει να προμηθευτείτε επικυρωμένη ελληνική μετάφραση, από την αρμόδια δημόσια Υπηρεσία (Υπουργείο Εξωτερικών).

Ανάδοχος λοιπόν δεν δύναται να είναι:

Α) ο  αλλόθρησκος (μουσουλμάνος π.χ.) ή ο ετερόδοξος (Ρωμαιοκαθολικός ή Προτεστάντης κλπ) και

Β) ο αρνητής ή άθεος.

Απαγορεύεται επίσης να είναι Ανάδοχος εκείνος που έχει τελέσει μόνο πολιτικό Γάμο και τούτο διότι λογίζεται ως αρνητής. Πως κάποιος ο οποίος απορρίπτει (για οποιοδήποτε λόγο) ένα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας, αποδέχεται κάποιο άλλο;

Ο Ανάδοχος – νονός πρέπει να προσφέρει:

Λευκά ενδύματα για τον βαπτιζόμενο.  Πρέπει να είναι λευκά διότι ο βαπτισθείς αναδύεται από τη κολυμπήθρα πνευματικά καθαρός, γι’ αυτό ονομάζεται και νεοφώτιστος. Αυτό πρέπει να καταδεικνύουν και τα ρούχα του, τον πνευματικό φωτισμό που δέχθηκε.

-         Μια άσπρη πετσέτα χεριών και μια άσπρη μεγάλη πετσέτα.

-         Ένα μπουκάλι ελαιόλαδο  (και όχι άλλου τύπου). Επειδή δε αυτό ευλογείται, εάν περισσέψει χρησιμοποιείται για το άναμμα των κανδηλίων και δεν πρέπει να καταναλίσκεται αλλού, όπως π.χ. στο φαγητό.

-         Λιβάνι.

-         Ένα σταυρό.

-         Ένα σαπούνι.

-         Τρία κεριά για την κολυμβήθρα και την λαμπάδα του νεοφώτιστου τα οποία, όπως και τα μαρτυρικά (για λόγους που αναφέρονται παρακάτω) δεν πρέπει να φέρουν ανοίκειους στολισμούς.

-         Τα «μαρτυρικά» είναι αυτά που μοιράζονται στους προσκεκλημένους και καρφιτσώνονται στο πέτο. Αυτά, όπως δείχνει και η ετυμολογία της λέξεως, μαρτυρούν το Μυστήριο του Βαπτίσματος που συνέβη. Πρέπει να είναι χριστιανικό σύμβολο, δηλαδή να είναι μόνο ο σταυρός ή έστω μενταγιόν με την Παναγία ή κάποιον Άγιο).

Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν στην Εκκλησία κατηγορίες Μυστηρίων. Τα φώτα ή ο κλιματισμός ανήκουν σε όλους και χρησιμοποιούνται ανάλογα με τις συνθήκες.

Κατά την διάρκεια του Μυστηρίου όλοι οι παριστάμενοι οφείλουν να στέκονται προσευχόμενοι, με προσοχή, ησυχία και ευλάβεια, χωρίς φωνασκίες και άλλες αταξίες.

Ο στολισμό με άνθη (εάν θα υπάρξει) να είναι διακριτικός και όχι εξεζητημένος. Επίσης η διακριτικότητα θα πρέπει να ισχύει και για την εικονοληψία το Μυστηρίου. Τα πολλά φώτα και η «σκηνοθεσία» έρχονται σε αντίθεση με την ιερότητα του χώρου αλλά και το Μυστήριο.

Η πετσέτα, τα εσώρουχα, τα ρούχα αλλά και οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιήθηκε στο σκούπισμα ή πλύσιμο του νεοφώτιστου και απορρόφησε το αγιαστικό έλαιο ή το Άγιο Μύρο θα πρέπει μετά την βάπτιση να πλυθούν σε νερό μή στάσιμο (θάλασσα, ποτάμι ή ρυάκι) Σε περίπτωση που κάτι δεν υπάρχει εκεί κοντά, τότε το νερό αυτό καθώς και το νερό από το πρώτο πλύσιμο του νεοφώτιστου θα πρέπει να συγκεντρωθεί και να χυθεί στο μέρος όπου αποχετεύονται και τα νερά της Κολυμβήθρας (χωνευτήρι).

Ο νεοφώτιστος θα πρέπει να μεταλάβει και των Αχράντων Μυστηρίων στην πρώτη επομένη ευκαιρία αλλά και σε τακτά χρονικά διαστήματα (και όχι μόνο τρεις φορές όπως συνηθίζεται να λέγεται).

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων ή και συγχύσεων περί της πνευματικής συγγενείας θα πρέπει να γνωρίζετε ότι πνευματική συγγένεια δημιουργείται μόνον μεταξύ του αναδόχου και της αναδεκτής και των γονέων της. Δηλαδή απαγορεύεται ο γάμος μεταξύ τους. Για παράδειγμα ο ανάδοχος δεν δύναται να παντρευτεί την αναδεκτή του ( το βαφτιστήρι του )ή την μητέρα της πνευματική συγγένεια μεταξύ των αναδεκτών  (βαφτιστηριών ) ενός αναδόχου (νονού) δεν υπάρχει. Με απλά λόγια δεν υπάρχει κώλυμα στο να βαπτίζει κάποιος παιδιά διαφορετικού φύλου.

 Μετά  τη τέλεση του Βαπτίσματος ο νεοφώτιστος λαμβάνει Βεβαίωση, η οποία θα χρησιμοποιηθεί όπου αιτηθεί στο μέλλον.

Το όνομα κατά την Βάπτιση παραμένει το ίδιο.

Ελπίζουμε πως με τα ανωτέρω αναφερόμενα σας δόθηκαν κάποιες απαραίτητες οδηγίες, ενώ συνάμα σας λύθηκαν και κάποιες απορίες.

Σας ευχόμαστε λοιπόν ο Θεός να σας ενισχύει και να σας σταθεροποιεί στην απόφασή σας να προσέλθετε την Ορθόδοξη πίστη.